Bitwa o Szkodrę rozpoczęła się 9 października 1912 roku między dobrze wyposażoną i ufortyfikowaną armią turecką, wspieraną przez dziesiątki oddziałów albańskich, a armią Królestwa Czarnogóry.
Po 6 miesiącach walk i oblężenia miasta, Esad Pasza Toptani przekazał klucze do miasta królowi Czarnogóry Nikoli.
W walkach o wyzwolenie Szkodry wzięło udział 40 000 serbskich żołnierzy z obu serbskich królestw, głównie z Królestwa Czarnogóry. Po stronie serbskiej walczyły: Oddział Zeta, Oddział Primorski, Brygada Vučedol, Brygada Vasojevića, Batalion Piper, Batalion Timok, Batalion Dunaj oraz Korpus Primorski, a trzonem strony tureckiej był garnizon Szkodry.
Pod naciskiem ówczesnego Austro-Węgier, a częściowo Włoch, Królestwo Czarnogóry zostało zmuszone do oddania Szkodry nowo utworzonemu państwu Albanii, które proklamowano we Wlorze, aby uniemożliwić Królestwu Serbii dostęp do Morza Adriatyckiego. Ponieważ Cetynia początkowo odmówiła odejścia od Szkodry, podkreślając, że Szkodra była dawną stolicą Serbii i miastem na serbskim obszarze etniczno-kulturowym, Wiedeń ogłosił stan oblężenia w protektoracie Bośni i Hercegowiny, przygotowując się do interwencji militarnej w Czarnogórze. Pod groźbą wojny król Mikołaj ustąpił i poddał miasto Albanii. Następnie nastąpił masowy exodus ludności serbskiej z okolic Szkodry, któremu towarzyszyły powszechne akty przemocy ze strony Albańczyków – grabieże i podpalenia serbskich domów, kościołów i klasztorów oraz niszczenie cmentarzy.
Stojan Janković 🏘️
Za: https://www.facebook.com/photo?fbid=988804257051897&set=a.158493590082972