Nieomylność urzędu nauczycielskiego Kościoła różni się też zasadniczo od nieomylności (nadzwyczajnej), jaką posiadali apostołowie, autorowie Pisma św. i prorocy na podstawie natchnienia. U tych bowiem było działanie Ducha św. pozytywne (czyli dodatniej to zn. oni wprost otrzymywali od Ducha św. treść nauki głoszonej lub spisanej. „Albowiem ja wam dam usta i mądrość, której nie będą mogli odeprzeć, ani się sprzeciwić wszyscy przeciwnicy wasi" (Łuk. 21, 15). „I nie mogli się sprzeciwić mądrości i Duchowi św., który przez nich mówił“ (Dz. ap. 6, 10). Zaś u Kościoła nauczającego jest to działanie negatywne, to zn. Duch św usuwa od niego błąd w przechowywaniu i głoszeniu prawd objawionych. Dar nieomylności nie jest też przymiotem wewnętrznym (habitualnie) urzędu nauczycielskiego, ani też osobistym darem każdego z osobna, kto ten urząd sprawuje, lecz jest łaską stanu czyli urzędu, a prze to osobistych błędnych zapatrywań nie wyklucza, lecz strzeże całego Kościoła nauczającego przed błędem i prowadzi do wydania należy tych wyroków za pośrednictwem Opatrzności, wspierającej Kościół swój ciągłą pomocą Ducha św.
Ks. Alojzy Jougan, ,,Katolicka dogmatyka ogólna dla szkół średnich", str. 173