Kwestia urzędu biskupiego

b) Łączność z papieżem. Biskupi jednak wtedy tylko są prawdziwymi następcami apostołów, jeżeli ich z najwyższą głową Kościoła, t. j. następcą św. Piotra, łączy ten sam węzeł czyli związek duchowy, jaki łączył apostołów z Piotrem, gdyż kto jest odłączony od głowy, ten nie może być nawet członkiem Kościoła. W ogólności apostołowie i ich następcy otrzymali całą swą władzę tylko w zjednoczeniu ze św. Piotrem, jako papieżem, któremu Chrystus P. dał nad całym Kościołem naj­wyższą i pełną władzę.

Między apostołami a biskupami zachodzi ta różnica, że apo­stołowie mieli podwójne stanowisko. Byli oni i nadzwyczajnymi posłannikami Chrystusa P. (t. j. apostołami w ścisłem znaczeniu) i pierwszymi zwyczajnymi przełożonymi i rządcami Kościoła. Co do pierw­szego stanowiska byli przed wszystkimi następcami wyróżnieni przez trzy przymioty: 1) byli bezpośrednio przez samego Chrystusa Pana wybrani i posłani, 2) byli natchnionymi, autentycznymi i  nie­omylnymi wykonawcami (organami albo narzędziami) objawienia chrześć.; każdy więc z nich był osobiście nieomylny; 3) każdy z nich w podporządkowaniu pod św. Piotrem miał pełną władzę w całym Kościele, nie byli więc ograniczeni do pewnych dzielnic ściśle okre­ślonych, lecz mogli świat cały poczytywać za pole swej działal­ności. Jako następcy apostołów są z Boskiego zarządzenia wszyscy biskupi są sobie równi. Poszczególne stopnie hierarchiczne między bi­skupami (jako to: arcybiskupi, metropolici, prymasi i patryarchowie) pochodzą z ustanowienia kościelnego.

Ks. Alojzy Jougan  ,,Katolicka dogmatyka ogólna dla szkół średnich", str. 141-142