B) Do Kościoła nie należą,: a) Nieochrzczeni, t. j. Żydzi, Mahometanie i poganie. „Jeśli się kto nie odrodzi z wody a z Ducha św. nie może wnijść do królestwa Bożego“ (Jan 3, 5).
b) Ci chrześcijanie, którzy z własnej winy t. j. świadomie i dobrowolnie odrzucają naukę Kościoła lub trwają upornie w błędnej nauce od Kościoła potępionej; tacy zowią się kacerzami, błędnowiercami czyli heretykami (formalnymi). Błędnowiercą z własnej winy jest ten, kto zna Kościół kat. i jest przekonany o jego prawdziwości, a jednak do niego nie wstępuje; dalej ten, kto badając rzetelnie, mógłby poznać prawdziwy Kościół, lecz z obojętności lub z innych grzesznych powodów zaniedbuje to uczynić ; c) Niedowiarkowie, bezwyznaniowi i odstępcy (apostaci) t. j. ci, którzy chociaż ochrzczeni, porzucili wiarę chrześcijańską i przestali ją wyznawać. Kościół bowiem jest społecznością, do której każdy powinien należeć, lecz nie jest do tego zmuszony; może przeto związek na Chrzcie św. zawarty o tyle rozerwać, że postrada wspólne życie duchowe z Kościołem; d) Ci, którzy chociaż w prawdach wiary nie błądzą, ale odmawiają posłuszeństwa głowie Kościoła . „Jeśliby Kościoła nie usłu chał, niechci będzie jako poganin“ (Mat. 18, 17). Tacy nazywają się schizmatykami. Kto bez własnej winy jest błędnowiercą lub schizmatykiem (materyalnym) ale przytem szczerze prawdy szuka i wedle najlepszego rozumienia wolę Boską spełnia, ta kiego, chociaż jest oddzielony od ciała Kościoła, nie uważa Kościół za odszczepieńca, ale raczej za zbłąkanego bliźniego. Nie można bowiem przypuścić, żeby taki miał wolę oddzielenia się od prawdziwego Kościoła. Może on przeto należeć zupełnie do duszy Kościoła i należy do niej rzeczywiście, jeżeli albo łaski na Chrzcie św. otrzymanej nie utracił, albo łaskę usprawiedliwienia przez doskonałą skruchę znowu odzyskał. Wreszcie e) ci wszyscy, których wskutek ciężkich występków co do wiary i obyczajów, jako wyrodnych członków Kościół obłożył klątwą, t. j. wykluczył czyli ekskomunikował.