64. Św. Paschalis I., Papież i Wyznawca.
Żył około 824 roku. Rzymianin-zakonnik, wychowany pod nadzorem Papieży w ,,patryarchii” Laterańskiej, wysokiej nauki i cnót Przeor klasztoru św. Szczepana, opiekun wygnanych za wiarę św. z Grecyi katolików w 817 r., był jednomyślnie w dwa dni po śmierci św. Stefana V. wyniesiony na tron Papieski i konsekrowany niezwłocznie. Papież św. Paschalis I. wysłał swych posłów do cesarza Ludwika w celu odnowienia dawnego przymierza i pozyskał przyrzeczone swemu poprzedni kowi zatw ierdzenie praw a wyboru nowego Papieża według przepisów kanonicznych Kościoła, a tylko potem wysłania na dwór cesarski posłów do odnowienia zakonu „miłości i przyjaźni”. Gdy w pomoc sobie Ludwik przybrał syna Lotaryussza za współcesarza i powierzył mu pieczę nad sprawami Włoch — to ten syn jego udał się niezwłocznie do Rzymu, gdzie od Papieża otrzymał godność i tytuł cesarza. Tedy na mocy przysługującego mu prawa protektoratu czyli „patrycyusza” odbył w m. Rzymie sąd w sprawie klasztoru w Farfie, a potem śledztwo z powodu zabicia przyjaznych dla Francyi Teodora-primiceryusza i jego zięcia Florusa-nomenklatora. Jednak śledztwo bezstronne z ramienia Papieża uznało ich winnymi zbrodni zdrady stanu, i cesarz Ludwik umorzył swe śledztwo. Papież św. Paschalis I. odnawiał kościoły i klasztory na swój koszt, przygarnął wielu zakonników prześladowanych na Wschodzie, odnalazł w złote tkaniny owinięte ciało św. Cecylii Dziewicy-Męczenniczki w katakombach; umarł w 824 roku i pogrzebany na Watykanie.
Ks. Jan Domaszewicz, ,,Krótkie żywoty świętych" str. 106-107