OPERACJA "TARCZA 94" - wspomnienie jednej z najważniejszych akcji Armii Republiki Serbskiej w zachodniej Bośni (4 listopada 1994r.)
OPERACJA "TARCZA 94" - wspomnienie jednej z najważniejszych akcji Armii Republiki Serbskiej w zachodniej Bośni
W dniu dzisiejszym, 4 listopada 1994 roku, rozpoczęła się główna faza operacji „Tarcza ’94”, przeprowadzonej przez Armię Republiki Serbskiej we współpracy z siłami Autonomicznej Prowincji Zachodnia Bośnia (z siedzibą w Cazin).
Operacja była w rzeczywistości odpowiedzią na ofensywę 5. Korpusu tzw. Armii Bośni i Hercegowiny i miała na celu powstrzymanie postępu przeciwnika, odzyskanie utraconych terytoriów na południe i wschód od Bihaća oraz zabezpieczenie szerszego obszaru Bihaća, aby uniemożliwić działania muzułmańskich bojowników z Bihaća zarówno wobec serbskiego otoczenia miasta Bihać, jak i wobec pokojowej ludności muzułmańskiej w gminach Cazin i Velika Kladuša, które znajdowały się pod silnym ostrzałem muzułmanów z Bihaća.
W ciągu kolejnych tygodni siły VRS osiągnęły znaczące sukcesy na wielu kierunkach, stabilizując front i zagrażając pozycji 5. Korpusu. Chociaż nie doszło do ostatecznego zajęcia miasta Bihać, operacja ta stanowiła jeden z największych wojskowych przedsięwzięć w tej części wojny.
Dziś z szacunkiem wspominamy wszystkich, którzy brali udział i oddali swoje życie w tych wydarzeniach.
Fazy przygotowawcze operacji "Tarcza 94" rozpoczęły się już 29 października 1994 roku, zaraz po tym, jak muzułmańskie siły 5. Korpusu tzw. Armii Bośni i Hercegowiny z chronionej strefy "Bihać" rozpoczęły operację ofensywną (kodowa nazwa "Grmeč 94"), zajmując wówczas część serbskich terytoriów na południe od Bihaća i dokonując masakr na serbskich cywilach. Na rozkaz Najwyższej Rady Obrony Republiki Serbskiej generał Manojlo Milovanović otrzymał zadanie odzyskania okupowanego terytorium i złamania muzułmańskiego 5. Korpusu.
W gwałtownej kontrataku VRS, przy współudziale muzułmańskich milicji z Cazin i Kladuša, wyzwolono okupowane terytoria i wkroczono do samego Bihaća, podczas gdy linia rozgraniczenia między muzułmanami z Bihaća i Cazin została wówczas umocniona w celu osiągnięcia pokoju. Żołnierze Armii Republiki Serbskiej znajdowali się zaledwie 100 metrów od szpitala w Bihaću, jednak wtedy na scenę wkroczyła polityka, a tzw. społeczność międzynarodowa „przypomniała sobie”, że Bihać jest strefą chronioną pod ochroną ONZ i wywierano presję na Republikę Serbską, aby wycofała się z miasta.
Kieszeń bihaćska została pozostawiona jako strefa, z której muzułmańskie siły przez cały czas wojny przeprowadzały ataki na serbskie wsie w dolinie rzeki Una i na Grmeču, a także najazdy na obszar Cazin, a pod koniec wojny najazdy sięgały głęboko na terytorium Republiki Serbskiej Krajiny, plądrując, paląc i zabijając w serbskich wsiach na obszarze Liki i Baniji...
Za: Republika Kraju Serbskiego