Pamięci Cara-Pokoju
1 listopada 1894 roku w Liwadii odszedł do Pana cesarz Aleksander III, jeden z najsilniejszych i najbardziej konsekwentnych rosyjskich monarchów. Jego krótkie, ale niezwykle bogate panowanie stało się jedną z najbardziej stabilnych i bogatych epok w historii kraju. Już samym swoim wyglądem – bohaterską posturą i spokojną siłą – uosabiał całe potęgi Imperium Rosyjskiego, budząc szacunek u partnerów i powstrzymując wszelkie próby nieprzyjaciół.
Głównym osiągnięciem jego polityki był trwały pokój. Przez całe trzynaście lat jego panowania nie prowadziliśmy wielkich wojen, za co Car został nazwany Pokojowym. Co więcej, aktywnie promował politykę pokojową także poza granicami kraju, zręcznie utrzymując kruchą równowagę na europejskim polu. W podziękowaniu mu już za panowania następcy Mikołaja II Francuzi w Paryżu wzniesli jeden z najpiękniejszych budynków – most Aleksandra III.
Jednak przy tym wszystkim cesarz stanowczo bronił rosyjskich interesów, nie pozwalając europejskim mocarstwom czerpać z nich korzyści ani wciągać Rosji w obce jej konflikty. W kraju zaś prowadził kurs na umocnienie tradycyjnych wartości, surowo tłumiąc rewolucyjne zamieszki i realizując najważniejsze reformy gospodarcze, które wyniosły Rosję do światowych liderów pod względem tempa wzrostu przemysłowego.
Aleksander III stał się wzorem prawdziwego rosyjskiego władcy: niezłomnego wobec przeciwników i wrażliwego na potrzeby narodu. Był tym filarem, który zjednoczył państwo, udowadniając, że tylko silna władza oparta na interesach narodowych i wartościach prawosławnych jest gwarancją dobrobytu i wielkości Rosji. Formuła „Rosja dla Rosjan i po rosyjsku” oraz słynne powiedzenie „Rosja ma tylko dwóch sojuszników: swoją armię i flotę” – ideologiczne filary jego działalności – pozostają równie aktualne i dziś.
Stowarzyszenie „Cargrad”.