Nasza reguła — Post.
Każdy Zakon ma swoje przepisy postne. Również i Trzeci Zakon. Przepisy postne Trzeciego Zakonu jednak są tak łagodne, że nawet najsłabszy człowiek może je przestrzegać. Przepis w regule brzmi: „W wigilję Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marji Panny i świętego Franciszka mają ściśle pościć. Wskazanem zaś bardzo jest, jeżeli prócz tego, naśladując karność dawnych Tercjarzy, pościć będą w piątki a w środy wstrzymywać się od mięsnych potraw.“
Wszyscy wielcy miłośnicy Boga odmawiali sobie nawet rzeczy dozwolonych, żeby na drodze prowadzącej do Boga napotkali na jaknajmniej trudności i przeszkód. Już religje pogańskie znają post jako służbę Bożą. Tem więcej stawia Kościół post, uświęcony przez praktykę Chrystusa, na czele chrześcijańskiego wyrzeczenia. Tak i święty Franciszek musiał pozostawić w swej regule miejsce na posty. Papież Leon XIII przy reformowaniu reguły Trzeciego Zakonu pozostawił stary porządek postny tylko jako radę. Tylko dwa dni postne tam znajdujemy. Jeżeli zaś te dni przypadają na niedzielę, wtenczas post nie obowiązuje. Że Tercjarze przed skończonym 21 rokiem a po rozpoczętym 60-tyru roku życia pościć nie potrzebują, wynika z ogólnych przepisów postnych prawa kościelnego. Przepisy reguły nie naruszają tak że postnych przykazań kościelnych.
W swej regule dla Pierwszego Zakonu mówi święty Franciszek o poście cielesnym i duchowym. To samo stosuje się do Braci i Sióstr Trzeciego Zakonu. Kto nie jest zupełnie zdrowy, kto przy ciężkiej pracy, cielesnej lub duchowej, wytężać musi wszystkie swe siły, kto z innej słusznej przyczyny nie może zachować postu cielesnego, niech pości duchowo. A Tercjarz, młody czy też stary, naprawdę znajdzie dosyć sposobności, ćwiczyć się w poście duchowym, przez co ciała swego nie osłabi, a natomiast postąpi daleko w cnocie i miłości.
Dwa dni postu w ciągu roku nie stanowią wielkiego cię żaru i łatwo mogą być przestrzegane i przez tych, którzy nie są jeszcze obowiązani do poszczenia. Zachowanie postów przepisanych przez regułę Trzeciego Zakonu wyjednywa dzieciom świętego Franciszka szczególniejsze łaski. Święto Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marji Panny i święto świętego Franciszka są świętami franciszkańskiemu Kto na nie postem się przygotuje, dozna w święto większej łaski. Święty Ludwik pościł zawsze przed rozstrzygnięciem ważniejszych spraw, święta Elżbieta pościła w wigilje świętych, których sobie za szczególniejszych pa tronów obrała: czynili to z wiary, że umartwienie ciała usposabia duszę do przyjęcia szczególniejszych łask.
Post i umiarkowanie w jedzeniu i piciu ścisły ze sobą ma ją związek. Jedno wspiera drugie. Chciałbym jednak jeszcze raz wskazać na post duchowy. Post cielesny nie jest ustanowiony po to, by osłabiać ciało i uniemożliwić nam spełnianie obowiązków, jakie na nas ciążą. Post ma nam dopomagać do osiągnięcia wyższej doskonałości przez poskramianie zmysłowości. Dzisiaj, w czasach nędzy i biedy, która ujemnie oddziaływuje na ciało i duszę. Tore jarz częstokroć nie jest obowiązany do zachowania postów
kościelnych i zakonnych — a kto w tej sprawie ma jakiekolwiek wątpliwości, niech je przedstawi spowiednikowi lub Dyrektorowi Zakonu. Z drugiej strony pewnem jest, że jest trudno być w dzisiejszych czasach mężem nawskroś katolickim — a takim właśnie powinien być każdy Tercjarz — a kto nim jest i nim chce być, ten pościć będzie na sposób duchowy. W sposób duchowy pości, kto wiernie zachowuje przykazanie piątkowe; tak pości Tercjarka, która w wyborze ubiorów nie przekroczy granicy obyczajowości; tak pości, kto rano o pół godzinki wcześniej wstaje, aby przez wysłuchanie Mszy świętej ubłagać sobie błogosławieństwo dla całodziennej pracy; tak pości, kto wiernie stoi przy kościele, nawet wtenczas, gdy mu to nie przyniesie żadnej korzyści i gdy chodzi o zamanifestowanie swego wyznania katolickiego; tak pości, kto dla dobra Trzeciego Zakonu spełni dobry uczynek, eh o ciażby to z ofiarą było połączone. Jest jeszcze wiele innych sposobności w życiu, gdzie za cenę małego umartwienia pracować możemy dla Boga i jego królestwa. A takie umartwienie pozostanie bez szkody dla ciała i zdrowia, a duszę oczyszcza, wzbogaca i przygotowuje dla królestwa niebieskiego.
Szkoła Seraficka, 1934, R. 9, Z. 9, str. 242-244
