Duchowem lenistwem, które się zowie gnuśnością lub ospałością, grzeszą, którzy się zaniedbują w obowiązkach religijnych, jako to: w słuchaniu mszy św., w modlitwie, odkładają spowiedź i komunię, pokutę i poprawę życia; nie odwiedzą chorego, aby się nie strudzili i nie poratują ubogiego; którzy albo wcale nic, albo bardzo mało starają się o postęp w doskonałości stanu swego. O ile ważniejsza dusza i zbawienie niż ciało i doczesność, o tyle gorsza ospałość duchowa od lenistwa duchowego.