P. Jest to niepożądana żądza cielesnych roskoszy, upodobanie w nieskromnych myślach, słowach, żądzach i uczynkach. Tu należą także nieprzyzwoite żarty, dotykania się, czytanie złych książek i t. d. Grzech to najsprośniejszy, bo najbardziej serce odwraca od Boga a zwraca ku kału; grzech to główny, bo za nim postępuje cała sprośna czereda i czeladka, jako to: niesmak w modlitwie, niedbałość w obowiązkach, świętokradztwa największe, zaślepienie rozumu. Niedarmo mówi przysłowie: że kogo Bóg chce ukarać, tego rozum zaślepi; przez częste bowiem popełnianie tego grzechu nieczysty tak zabija swoje sumienie, tak go światło rozumu obejdzie, że pomimo pogardy uczciwych ludzi, upomnień kapłanów on sobie bluźnierczo mówi: żeto to nie grzech, że to jest potrzebą natury; chciałby że nie było piekła i Boga; nienawidzi Boga za to, że go ma karać; niezmiernie przywiązuje się do życia, aby używał, traci wszelki wstyd, zatwardza serce, iż na wszelkie napomnienia staje się głuchym; ale też w końcu wpada w rozpacz o zbawieniu; dlatego, żem a za niepodobną rzecz, zaniechać złego nałogu, w którym trudno mu się spodziewać zbawienia; oddaje się czartu lub życie sobie odbiera, a za tem idzie co mówi pismo św.: ,,ani cudzołożnicy, ani sodomczycy, ani nieczyści nie osiągną królestwa niebieskiego." A że tym grzechem cielesności najwięcej się ludzi maże, najwięcej też na potępienie sobie zarabia. Ma też i to do siebie ten grzech sprośny, że z innych grzechów łatwiejsze powstanie, łatwiejsze w przedsięwzięciu wytrwanie, niżeli w tym; bo ten i śluby rwie i łamie i bardzo mu trudno o stateczne przedsięwzięcie, jak tego dowodnie pouczają słowa Zbawiciela.
Ks. Dr. Józef Krukowski ,,Nauki katechizmowe". str. 425-426