Ponieważ wreszcie Błogosławiony Ojciec cały zatopiony w rozważaniu Najwyższego Dobra i gorejący Boską miłością upatrywał Boga w każdem stworzeniu, zwłaszcza w człowieku, tem bardziej w chrześcijaninie, więcej jeszcze w kapłanie, a już nadewszystko w Najwyższym Pasterzu, podług nauki apostolskiej chciał, iżby jego Bracia z miłości ku Temu, który tak się uniżył dla nas, byli podległymi Majestatowi Bożemu w każdem ludzkiem stworzeniu. Abyśmy przeto stali się podobnymi do najpokorniejszego Ukrzyżowanego Pana naszego, który dla nas stał się sługą i posłusznym aż do straszliwej śmierci krzyżowej, i abyśmy wypełnili rozkazy Ojca naszego, który dlatego nas chciał nazwać Braćmi Mniejszymi, żebyśmy nie tylko w sercu czuli się niższymi od wszystkich innych, ale też zaproszeni w Kościele wojującym na gody Najświętszego Oblubieńca, Jezusa Chrystusa, starali się zająć tam ostatnie miejsce, napominamy wszystkich Braci, by we wszystkiem posłusznymi byli Ojcu Świętemu Najwyższemu Pasterzowi całego chrześcijaństwa i oddawali mu cześć należną. Toż samo okazywać winniśmy świętym Rzymskim Kongregacjom i Przełożonym naszym, oraz wszystkim katolickim Prałatom i Kapłanom, a nawet tenże sam szacunek oddawać każdemu, ktoby nam należycie wskazywał drogę Bożą. A niech będą pewni, że nasze posłuszeństwo z miłości Pana naszego Jezusa Chrystusa tem chwalebniejsze będzie i Bogu milsze, im będzie pokorniejsze i skorsze.
Konstytucje Braci Mniejszych św. Franciszka z Asyżu, potwierdzone przez św. Piusa X
