Tego dnia urodził się król Piotr I Karađorđević.

Piotr Karađorđević był wnukiem Karađorđevicia i trzecim synem Persidy i księcia Aleksandra Karađorđevicia, który został zmuszony do abdykacji po zgromadzeniu św. Andrzeja.

Piotr ukończył szkołę podstawową i średnią w Belgradzie, a następnie kontynuował naukę w Szwajcarii, w Instytucie Venel-Olivier w Genewie. Następnie zapisał się do paryskiego Collège Sainte-Barbe oraz słynnej Akademii Wojskowej Saint-Cyr, którą ukończył w 1864 roku. Karađorđević ukończył Wyższą Akademię Wojskową w Metzu i w 1870 roku, jako młody oficer francuski, brał udział w wojnie francusko-pruskiej, w której dostał się do niewoli.

Podczas oblężenia Metzu i bitwy pod Sedanem armia Bismarcka wzięła do niewoli około stu czterech tysięcy francuskich żołnierzy, w tym samego Napoleona III. Petar Karađorđević uciekł z pruskiej niewoli, przepływając przez niemal zamarzniętą Loarę.

Za swoje zasługi w tej wojnie Petar został odznaczony Legią Honorową. Gdy w 1875 roku wybuchło powstanie w Hercegowinie i Bośniackiej Krajinie, dołączył jako ochotnik pod pseudonimem Petar Mrkonjić do powstania Bośni i Hercegowiny przeciwko Imperium Osmańskiemu. Z tego powodu do dziś piękne miasto w południowo-zachodniej części Republiki Serbskiej, ku pamięci Karađorđevicia, nosi nazwę Mrkonjić Grad.

W 1883 roku poślubił czarnogórską księżniczkę Zorkę, najstarszą córkę czarnogórskiego księcia Nikoli. Ślub Petara i Zorki odbył się w klasztorze w Cetyni, a ceremonią zajął się metropolita Wissarion Ljubiša. Drużbą na ślubie, oczywiście za pośrednictwem hrabiego Orłowa Denisowa, był car rosyjski, a drugim drużbą, czyli starym panem młodym, był książę Miljan Vuković.

Petar i Zorka mieli pięcioro dzieci, w tym trzech synów: Đorđe, Aleksandra i Andriję, a także dwie córki: Jelenę i Milenę (która przeżyła zaledwie dziewięć dni).

Po śmierci ojca w 1885 roku Petar został głową dynastii Karadziordziewiciów. Po zamachu majowym i zabójstwie króla Aleksandra Obrenovicia w 1903 roku został wybrany na króla Serbii.

Król Petar był naczelnym dowódcą armii serbskiej w wojnach bałkańskich. Ze względu na podeszły wiek, 24 czerwca 1914 roku przekazał władzę królewską swojemu synowi, następcy tronu Aleksandrowi. Podczas I wojny światowej wycofał się z armią przez Albanię. Ponieważ był królem Serbii w okresie wielkich serbskich sukcesów militarnych, naród serbski zapamiętał go jako króla Piotra Wyzwoliciela (znanego również jako Stary Król).

„Wuj Pera”. I tak, w jego czasach ludziom żyło się lepiej, wręcz bardziej honorowo.

buntcg