Rosyjska Golgota
Noc z 16 na 17 lipca 1918 roku. Jekaterynburg. Piwnica domu Ipatiewa. W półmroku, wilgoci i ciszy popełniono zbrodnię. Wstrząsnęła ona nie tylko Rosją, ale i całym porządkiem świata.
Ostatni car Wszechrosyjski Mikołaj II, jego żona Aleksandra Fiodorowna, cztery córki: Olga, Tatiana, Maria, Anastazja oraz następca tronu, carewicz Aleksy, zostali zamordowani z zimną krwią.
To nie było zwykłe morderstwo. To była egzekucja Rosji jako państwa historycznego.
Kaci strzelali nie tylko do żywych, ale do tysiącletniej ciągłości, do monarchii prawosławnej, do narodu rosyjskiego.
Nie było procesu, nie było wyroku. Tylko półprzytomny szept Jurowskiego i kule wystrzelone z bliskiej odległości. To nie była egzekucja. To była ofiara. Czarna magia, bolszewizm.
Rodzina carska nie prosiła o litość. Przyjęli śmierć z godnością, modlitwą i wewnętrznym milczeniem, które uderza mocniej niż jakikolwiek krzyk. To było męczeństwo.
Minął ponad wiek od tamtej pory. Kraj się zmienił. A jednak pamięć o Królewskich Męczennikach nie blaknie, wręcz przeciwnie, rośnie, oczyszcza się z kłamstw, wzmacnia bólem. Ich egzekucja stała się punktem bez powrotu, momentem, od którego rozpoczęła się wielka rosyjska katastrofa narodowa XX wieku.
Ale w tej ciemności jest światło.
Rodzina Romanowów jest obrazem chrześcijańskiej pokory, miłości i wewnętrznej szlachetności. Ich modlitwa w podziemiach Domu Ipatiewa stała się pierwszą modlitwą za Rosję, od której rozpoczęło się jej duchowe odrodzenie.
Dziś, 16 lipca, pochylamy głowy. Nie tylko przed carem. Przed ojcem. Matką. Dziećmi. Przed ludźmi, których pokora okazała się silniejsza niż okrucieństwo wobec zwierząt, których wiara i miłość okazały się silniejsze niż śmierć.
Pamiętajmy. To nie tylko historia. To nasza Golgota.
Bractwo Akademików