Widzielimyś więc siedm Zborów powszechnych, które tak Wschód, jako i Zachód, tak Kościół Grecki, jako i Łaciński z wszelkim przyjął uszanowaniem. Cesarze te liczne zwoływali zgromadzenia, mocą władzy, którą na ten czas mieli nad Biskupami. Z rozkazu Cesarzów wszystkie potrzeby podróżne im opatrywano: Zgromadzali zaś te Zbory na Wschodzie, gdzie sami przebywali, i swych tam posyłali Kommissarzów, dla dobrego uczynienia porządku. Tak zgromadzeni Biskupi przynosili z sobą powagę Ducha Świętego i Podanie, czyli Tradycję Kościołów. W pierwiastkowych czasach Kościoła trzy były stolice znaczniejsze, które pierwszeństwo innym brały, to jest: Stolica Rzymska, Alexandryjska, i Antiocheńska. Zbór Nicejski ustanowił, aby Biskup Świętego Miasta Jeruzalem tęż samę, co i pierwsze Stolice, miał godność. Zbór zaś drugi, i czwarty Konstantynopolitański, Biskupa Konstantynopolitańskiego do tejże samej podwyższył godności, i ustanowił, aby drugie po Rzymskiej Stolicy trzymał miejsce. A tak pięć było Stolic, które potym na Zborach pierwsze dawali miejsce. Między temi Stolicami Stolica Rzymska zawsze za pierwszą uznawana była, i Zbór Niceński pierwszeństwo jej przyznawszy, inne po niej Stolice rozrządził. Byli także Biskupi Metropolici, którzy byli głowami Prowincji, i którzy między innemi Biskupami pierwszeństwo trzymali. Dosyć próżno zaczęto nazywać ich Arcybiskupami, nie przeto jednak powaga ich mniejsza była. Gdy Zbór był zgromadzony, brano najprzód Pismo Święte do roztrząsania, potym czytano Pisma dawnych Ojców, jako świadków podania ustnego: czyli Tradycji. Podanie ustne tłumaczyło Pismo; wykład zaś i wyrozumienie jego, to za najprawdziwsze mieli, które pierwsze trzymały wieki, ani inaczej wykładać go nikomu nie było wolno. Ci, którzy wyrokom i ustawom Zboru poddać się nie chcieli, wyklinani bywali. Po wyłożeniu Artykułów Wiary, karność układali Kościelną, i stanowili Kanony, czyli Ustawy Kościoła. Jednostajne zaś wszystkich było zdanie, iż Wiary się nie odmienia; a lubo karność Kościelna odmieniała się z przyczyny czasu, i miejsc różności, usilnie jednak starano się, aby w tej układaniu od starożytnych zwyczajów i obyczajów nie odstępowano. Nakoniec Papieże na pierwszych powszechnych Zborach nie byli przytomnemi osobiście, ale tylko przez swych Posłów, ale wszelkie wyroki względem Artytków Wiary, i Stawy Zborów, co się tycze karności Kościelnej, potwierdzali, a tak jedna tylko w Kościele Chrystusowym była Wiara. 

Bp. Jacques-Bénigne Bossuet, Historia Świata T.I, str. 201-203