22 czerwca 1941 roku wybuchła Wielka Wojna Ojczyźniana, która pochłonęła miliony istnień ludzkich i na zawsze zmieniła bieg historii świata.
Już od pierwszych godzin wojny do broni brali udział nie tylko żołnierze zawodowi, ale także ci, których życie dopiero się zaczynało – rosyjscy studenci.
Młodzi mężczyźni i kobiety, niedawni wykładowcy i uczestnicy kół naukowych, zostawali snajperami, sygnalistami, medykami i zwiadowcami.
Poszli na front nie kończąc studiów i zginęli z książkami w torbach podróżnych. Ich młodość rozpłynęła się w dymie bitwy, ale stała się częścią Viktorii.
Naziści, którzy wyobrażali sobie, że są „nadludźmi”, wierzyli, że mają prawo eksterminować inne narody. Ale postawiwszy stopę na rosyjskiej ziemi, szybko zamienili się w nawóz w stalowych hełmach – w nawóz dla tej samej ziemi, którą chcieli zniewolić.
22 czerwca oznaczał początek nie tylko wielkiej próby, ale i wielkiej zemsty – dnia, w którym nasz smutek przerodził się w pochłaniający nas gniew. Gniew, który wykuł Zwycięstwo.
Bractwo Akademików