Św. Eryk, król i Męczennik.
Eryk (pełen chwały), zasiadł na tronie szwedzkim jako dziewiąty król tego imienia. Wraz z żoną swą, Krystyną, wiódł żywot, pełen cnót chrześcijańskich, sprawował rządy w pokoju i sprawiedliwości. We wszystkiem szedł za radami świątobliwego Biskupa, Henryka z Upsali, którego szanował nadzwyczaj. Gdy Finnowie najechali kraj, pokonał ich król Eryk i zaraz postarał się o to, by pozyskać ich dla wiary świętej. Starał się o zakładanie kościołów i klasztorów. Wspaniała i kosztowna katedra w Upsali jemu zawdzięcza swe powstanie. Dla ubogich, chorych i nieszczęśliwych był św. król prawdziwym ojcem, spieszył wszystkim z pomocą i pociechą. Niektórzy możni panowie, sprzyjający jeszcze pogaństwu, niechętni byli królowi, iż zawsze kierował się sprawiedliwością i nie chciał pobłażać ich wybrykom. Uknuli więc spisek, pozyskali sobie stronników i skłonili Magnusa, księcia duńskiego, któremu uśmiechała się korona szwedzka, iż stanął na czele rokoszan. W samo święto Wniebowstępienia musiał wyruszyć król w pole dla odparcia rokoszan. Walczył dzielnie wraz z rycerzami, mu wiernymi, musiał jednak uledz przemocy i zginął w tej bitwie jako męczennik za wiarę, dnia 18. maja 1151. Grób jego w Upsali wsławił Bóg wielu cudami. W całym kraju czczono powszechnie św. Eryka jako Patrona, a trwało to aż do czasu, dopóki w Szwecyi w 16. wieku nie nastała herezya luterska.
N a u k a: Święty król, Eryk, nie wyruszył do boju, dopóki nie wysłuchał Mszy świętej. Chciał pokrzepić się modlitwą i oczyścić swe sumienie, Dbaj i ty o to pilnie, byś zawsze miał czyste, spokojne sumienie, bo nie wiesz dnia ani godziny. Zważ na słowa św. Augustyna: „Niech się dzieje, co chce, byle tylko sumienie me nie było mym oskarżycielem przed trybunałem Boga.“
M o d l i t w a: Boże, któryś św. króla i Męczennika, Eryka, obdarzył palmą zwycięstwa i koroną chwały niebieskiej, spraw, prosimy, przez jego zasługi i przyczynę, abyśmy przezwyciężali wszelkie przeszkody na drodze do zbawienia i koronę chwały wiecznej zdobyć sobie mogli. Amen
SKARBIEC ŚWIĘTYCH PAŃSKICH. str. 275- 276