9. Św. Bonifacy IV., Papież i Wyznawca.
Żył około 615 roku. Włoch, syn lekarza Jana z m. Waleryi., zakonnik i potem Kardynał—presbyter, wyniesiony na Stolicę Apostolską za panowania cesarza Foki i koronowany na Papieża w 608 roku. Jeszcze przedtem dom swój ojcowski, za przykładem św. Grzegorza Wielkiego, przerobił na klasztor Benedyktyński i sam został zakonnikiem.
Zostawszy Papieżem, zwołał Synod Biskupów Włoskich dla odnowienia ścisłej karności klasztornej; na tym Synodzie był obecnym Biskup m. Londynu Mellitus, który przyjechał był z Anglii dla złożenia ,homagium ” św. Bonifacemu IV. Gdy ten Papież otrzymał od cesarza Foki wspaniałej budowy i architektury pogańską Świątynię ..Panteon” na cześć Jowisza postawioną, — kazał ją poświęcić na kościół na cześć N. M. P. i wszystkich św. Męczenników, gdzie 28 wozów św. Relikwij umieścił z rozmaitych cmentarzy św. Rzymskich; był pierwszym z Papieży, co bożnicę pogańską konsekrował na kościół. Za jego czasów zjawił się w 611 roku Mahomed, który w Arabii mianując siebie bezczelnie Prorokiem, założył nową pogańską wiarę „Islam ”, pozwalając na niemoralne wielożeństwo. Ten „Islam ” wiele szkodził szerzeniu się chrześcijaństwa i sprawił wielką zmianę w politycznym losie narodów.
Bonifacy IV. umarł w 615 r. pełen cnót i zasług za cesarza Herakleusza, który odebrał pogańskim Persom drzewo Krzyża św. i przywrócił na czas niejaki sławę orężowi Rzymskiemu, po spaleniu przez króla Persyi Chozroesa Jeruzalem za pomocą żydów.
Ks. Jan Domaszewicz, ,,Krótkie żywoty świętych" str. 20-21