ZNACZENIE DNIA 16 KWIETNIA
Dzień 16 kwietnia wszystkie trzy zakony świętego Franciszka obchodzą uroczyście. Rytuał zakonny w tym dniu przewiduje odnowienie, ślubów zakonnych. Dzieje się to na pamiątkę złożenia ślubów przez świętego Franciszka i jego pierwszych uczniów w ręce wielkiego Papieża Innocentego III, dnia 16 kwietnia 1209, według innych historyków 1210 r.
Jest rzeczą jasną, że akt ten miał tak dla Franciszka, jak dla jego dzieła niezmierne znaczenie. Przez złożenie ślubów bowiem stał się Franciszek osobą zakonną, Bogu poświęconą, duchowną osobą. Urzędowo został zaliczony w szeregi sług kościelnych i upoważniony do pracy w służbie Kościoła. Ponieważ zwykłe śluby składa się na regułę zakonną, dlatego też przez do puszczenie do profesji bezpośrednio i reguła jego zakonu została aprobowana a z nią nowy zakon, jaki święty Franciszek założył. W dniu tym więc powstał zakon świętego Franciszka.
Dzień ten miał niezmiernie ważne znaczenie dla całego zakonu; cel bowiem był wyraźnie wytknięty. Dzieło to bowiem otrzymało swój własny wyraźny charakter. Zdarzenie to było pierwszym krokiem na drodze pracy dla Boga i Kościoła, trwającej już kilka wieków. Podkreślić trzeba, że święty Franciszek sam z siebie, nie będąc do tego obowiązany, poszedł do Rzymu, żeby przez Ojca Świętego dać sobie potwierdzić regułę i w jego ręce złożyć śluby zakonne. Dopiero synod lateraneński w r. 1215 żądał dla każdego nowego zakonu potwierdzenia Stolicy Apo stolskiej. A jeśli święty Franciszek już na kilka lat przed wydaniem tego rozporządzenia tak praktykował, jasno stąd wynika, jakiego był ducha: że siebie i swoich braci i całe swoje dzieło całkowicie uczynił zależne od Głowy Kościoła. Już wtedy Namiestnik Chrystusa był absolutnym panem jego osoby i jego dzieła. Święty Franciszek postąpił mądrze; jego zakon bowiem otrzymał przez to niewzruszone oparcie, otrzymał opiekę, kierownictwo i poparcie. I tylko tak ominął go los innych podobnych dziel, które nie tak mocno przywiązywały się do Rzymu i dlatego upadły. Gdyby nie przywiązanie do Rzymu, ten los nie byłby minął dzieła Franciszkowego, ponieważ jego zakon tak prędko i ogromnie się rozrósł, a w tom tkwiło pewne niebezpieczeństwo, gdyby nie oparcie o Rzym.
Stąd dzień 16 kwietnia ma tak wielkie znaczenie dla zakonu świętego Franciszka. Dlatego też tysiączna i mil jonowa rzesza jego dzieci pamięta o tern historycznym dniu i uroczyście go ob chodzi, przede wszystkiem odnowieniem ślubów świętych.
Dzień ten także dla ciebie, Tercjarzu świętego Franciszka, ma wielką wartość. Słusznie ten dzień święcisz i śluby swoje odnawiasz. Powody które nas do tego skłaniają, są wzniosłe.
1. Odnowienie ślubów jest aktem wdzięczności względem Boga. Przypominasz sobie przy tym akcie niezliczone łaski, jakie w związku z przynależnością do zakonu otrzymałeś. Uprzytomnisz sobie, co znaczy, przez Boga być powołanym do prawdziwego życia zakonnego; co znaczy, należeć do społeczności, która w ciągu wieków niebu dała tylu Świętych i Błogosławionych, których słusznie zwać możesz braćmi i siostrami swoimi; zdawasz sobie jasno sprawę, jakiem szczęściem jest, być zaliczonym do szeregów tylu bogobojnych dusz, które się modlą, pokutują i ofiary ponoszą; które tyle dobrego czynią i tyle zła zażegnają; które w duchu apostolskim słowem i czynem, cnotą i przykładem pracują dla królestwa Bożego. Poznasz, jak wielkie dzieła innych twoją nieudolność uzupełniają i twoją nieznaczną współpracę owocną czynią. Takie myśli ci przychodzą przy odnowieniu ślubów i każą duszy twojej zaśpiewać pieśń wdzięczności.
2. Odnowienie profesji skłania do poważnego r a c h u n k u s u m i en i a. Łaski i dary Boże obowiązują. Trzeba, je celowo wykorzystać. Nie wolno ich zaniedbywać. Nie wolno ich połowicznie tylko zużyć. Kto inaczej czyni, nieprawość po pełnia wobec Boga, wobec jego dobroci i wobec jego zamiarów. Przed Bogiem sprawozdanie z tego zdawać będzie. Przy odnowieniu profesji to wszystko stanie ci przed duszą. Usłyszysz pochwałę sumienia lub naganę, otrzymasz podnietę do dalszego gorliwego działania.
3. Odnowienie profesji w swej istocie jest aktem oddania się Bogu. Dlatego jest ono Bogu miłem. Cóż bowiem dusza przez odnowienie ślubów chce wyrazić? Że w niepodzielnej miłości Bogu jest oddaną; że wyrzeka się stanowczo wszystkiego, co Bogu jest obce i wrogie; że gotowa jest życie swoje dać za Boga. Odnowienie profesji nie jest tylko czczą ceremonją, lecz jest aktem heroicznym. Bóg wprawdzie zna usposobienie każdego człowieka i niepotrzebne mu są podobne uzewnętrznienia uczuć; jednak radość mu to sprawia, jeśli dusza swoje przywiązanie ciągle w ciepłych słowach zapewnia. Jest to znakiem ofiarności, duchowej wielkości i wysokiej dojrzałości. A za to Bóg okazuje się wdzięcznym względem człowieka jak również i Kościół, który odnowienie ślubów obdarzył szczegół nenii odpustami.
4. Odnowienie profesji odświeża ducha zakonnego. Życie z jego licznemi troskami, roztargnieniami, nie bezpieczeństwami, z jego pokusami, okazjami i zawodami jest wrogiem życia duchowego. Jakkolwiek życie duchowe często do pięknego dochodzi rozkwitu, całkiem jednak przed szkodliwemi wpływami obronić się nie może. Chyba, że zawsze stoi na straży i przez ciągłe akty odnawia w sobie ducha wytrwałości. Wtenczas bowiem wszystkie wpływy szkodliwe zostaną obezwładnione a szkody powstałe naprawione. Nastrój ducha pozostanie zawsze świeży i żywotny. Odnowienie profesji jest takim środkiem ochronnym i dlatego dla życia duchownego koniecznym.
5. Odnowienie profesji jest wzmocnieniem stosunków do rodziny zakonnej. Jest wzmocnieniem zapału dla celów i zadań zakonu. Tercjarz obok osobistych obowiązków ma jeszcze obowiązki rodzinne. Nie wystarczy tylko egoistycznie myśleć o sobie, lecz trzeba pracować także nad urzeczywistnieniem celów zakonu, mianowicie tych celów, jakie stawia ją zakonowi Bóg, Kościół, społeczność ludzka i stosunki obecne. Jest rzeczą jasną, że do zdobycia tych ideałów przyczynią się tylko zdrowe, zahartowane, wyszkolone, ofiarne i żywe dusze. Odnowienie profesji ma ten skutek ożywiający, wychowawczy i zapalający, i dlatego słusznie w takie dni, jakim jest 16 kwietnia, się obdywa.