26. Św. Felix III., Papież i Wyznawca.
Żył około 492 roku. Ze słynnej wysokiego rodu familii Anicyów, Rzymianin, w stąpił na tron Papieski po św. Symplicyuszu w 483 r . ; był z kongregacyi „Kanoników Regularnych”, przodek św. Grzegorza Wielkiego.
Za owych czasów miasto Rzym było w niewoli „Herulów”-aryanów, i chociaż niektórzy Patryarchowie przyjęli cesarza Zenona na łono Kościoła, to Papież św. Felix III. nie dowierzał mu. Z nieustraszonem męstwem zuchwały cesarski edykt w dogmatach wiary św. odrzucił i Patryarchę Antyocheńskiego, Piotra Fullona ze Stolicy Biskupiej usunął. Także, zmusił Patryarchę Konstantynopolskiego Akacyusza złożyć posłuszeństwo dla Stolicy Apostolskiej; ten w Rzymie osobiście nie mógł usprawiedliwić się z uczynionych mu wielu zarzutów i był ekskomunikowanym. Prócz zatargów ze Wschodem ze strony heretyków „Eutychianów”, było także za św. Felixa III. prześladowanie Kościoła w Afryce za króla Hunneryka-aryanina. A tak, za królów wandalskich Hunneryka i Trazamunda wypędzano Biskupów i Księży na pustynie i wyspy odległe, torturowano, aż wódz Justyniana Belizaryusz pokonał Wandalów. Cesarz Zenon tylko dla bezpieczeństw a tronu był katolikiem, a w rzeczy samej sprzyjał heretykom, doznał kary Bożej i był pochowanym w letargu. Za św. Felixa III. było znalezione na wyspie Cyprze ciało św. Barnaby, na piersiach którego była św. Ewangelia według św. Mateusza jego ręką pisana. Ten Papież postanowił, aby kościół mógł być konsekrowanym tylko przez Biskupa, pod surowemi karami zabronił powtarzać chrzest dziecka, zbudował bazylikę na cześć św. Agapita-Papieża, i odbył jeden Synod w Rzymie w sprawach kościelnych w Afryce. Za jego pontyfikatu był umęczony w 485 r. św. Eugeniusz, Biskup m. Kartaginy, którego dla wysokiej nauki i świątobliwości czcili nawet Wandali. Ułożył melodye śpiewu do 10 Prefacyi Mszy św. i miał św. Gelazego I sekretarzem. Umarł Papież św. Felix III. w 492 roku.
Ks. Jan Domaszewicz, ,,Krótkie żywoty świętych" str. 47-48