21. Św. Eugeniusz I., Papież i Wyznawca.
Żył około 656 roku. Po wysłaniu na wygnanie do Krymu (Chersones) w dzisiejszej Rosyi, św. Marcina I. Papieża przez cesarskiego namiestnika Teodora-exarchę, św. Eugeniusz I. pełnił obowiązki nieobecnego w Rzymie Papieża, tylko jako zastępca. Stało to się za zgodą samego Papieża—wygnańca i ludu Rzymskiego, co się obawiał narzucenia przez cesarza jakiego niegodnego lub heretyka. Po śmierci zaś św. Marcina I. na wygnaniu, jednogłośnie w 655 roku św. Eugeniusz I. był wybrany na Papieża aktualnego: przestał być tylko niejako Wikarym Generalnym Rzymskiego-Katol. Kościoła, czyli Archidyakonem lub Prymiceryuszem Apostolskich Notaryuszy.
Papież św. Eugeniusz I. był Rzymianinem, i od lat młodych znanym zaszczytnie w cnotach kapłańskich: cichy, łaskawy, łagodny, wielkim jałmużnikiem dla biedniejszego duchowieństwa. Dbał wielce o potrzeby materyalne i dochody biednych, ale świątobliwych kapłanów, z ojcowską dobrocią i pieczołowitością. Ale, dla złych księży nakazał Biskupom mieć ,,carcer”, czyli pewne więzienie dla ukarania za ich upadki, aby nie gorszyli ludu sobie powierzonego. A tak, w rękach Papieża św. Eugeniusza I. spoczywała łagodność i surowość, które służyły wszędzie i zawsze celom Kościoła: na zbudowanie, a nie na zepsucie; za jego czasów żył św. Goara, kapłan-pustelnik. Papież św. Eugeniusz I. wysyłał posłów do Konstantynopola w celu połączenia ,,Monotelitów” z Rzymsko-Katol. Kościołem, t. j. aby uznali, iż w P. Jezusie są 2 natury i 2 wole, a to bez pomieszania i podziału, tak jednak, że jedna drugiej nie sprzeciwia się i wola ludzka ulega zupełnie woli B oskiej; lecz, obłuda Patryarchy Piotra-monotelity to zniweczyła. Za jego pontyfikatu umarł św. Magnus-Opat w 655 roku. Umarł św. Eugeniusz w 656 roku i pogrzebany
na Watykanie.