Dzień św. Antoniego.
We wszystkich prawie kościołach poszczególnych rodzin serafickiego zakonu, jak również i winnych przybytkach Pańskich i różnych kaplicach stroją zazwyczaj w każdy wtorek ołtarze, figury lub obrazy św. Antoniego w zieleń, kwiaty, świece i różne ozdoby. We wtorki także liczniej gromadzą się czciciele św. Cudotwórcy u jego stóp, aby wypraszać sobie potrzebną pomoc i łaski w swoich życiowych kłopotach i troskach. Wtorek bowiem to dzień św. Antoniego — dzień w którym i słowa i czyny głoszą: „oto dzień, który Pan przed wiekami dla Świętego z Padwy przygotował".
Jakżeż się to stało?
Zaledwie św. Antoni d. 13 czerwca 1231 w małym klasztorku przed murami Padwy rozstał się z tym światem, wybuchły natychmiast zatargi i kłótnie o jego święte ciało. O mało nie przyszło do rozlewu krwi. Wreszcie uspokojono się i dnia 17 czerwca 1231 — był to wtorek sprawiono mu pogrzeb, odpowiedni jego wielkiej świętości i czci, ja k ą go już za życia ogólnie otaczano. Najznakomitsi dostojnicy kraju ubiegali się o zaszczyt niesienia trumny, a nieprzeliczone zastępy, ludu towarzyszyły żałobnemu orszakowi.
Od dnia śmierci Świętego przestały dziać się cuda, dopiero od tego pierwszego wtorku po śmierci w dniu pogrzebu otworzyły się prawdziwie niebieskie upusty błogosławieństw, łaski cudów. Miejsce jego ostatniego spoczynku — grób ze świętemi szczątkami stał się publicznem widowiskiem przeróżnych dziwów Bożych. Przynoszono chorych, przyprowadzano ślepych, kulawych, głuchych, niemych, kaleki. Wszyscy, którzy znajdowali się w jakiejkolwiek nędzy i potrzebie spieszyli gromadami do grobu Wybrańca Bożego. Wszyscy zostali uleczeni, wszyscy pocieszeni, nie było nikogo, któryby w tym dniu odszedł niewysłuchany ze świętego miejsca. Od tego czasu stał się dla mieszkańców Padwy wtorek dniem szczególnie uprzywilejowanym i w tym dniu dążyli zawsze ze swemi prośbami do Świętego, zmuszając go swoją natarczywością do ich wysłuchania. Z Padwy rozszerzyła się cześć świętego Antoniego na dalsze kraje, a razem z nią przekonanie i ogólna wiara, że wtorek jest dniem Świętego, w którym okazuje się szczególnie łaskawym i miłosiernym. Z biegiem czasu, gdy św. Antoni został „Świętym całego świata" uważali już wszyscy wtorek jako dzień św. Antoniego.
W ten sposób powstały różne nabożeństwa ku jego czci, które zazwyczaj z dniem wtorkowym bywają złączone. Przedew szystkiem mają one miejsce w kościołach zakonnych wielkiej rodziny serafickiej wszystkich trzech zakonów św. O. Franciszka. Pobożni spieszą licznie uczcić swego wielkiego Orędownika, którego niebieską chwałę P. Bóg tak jawnie już na ziemi okazał. Ojcowie święci z wielką miłością odnosili się zawsze do tych wszystkich nabożeństw, zwłaszcza Papież Klemens XIII. dnia 28 marca 1768 uposażył je odpustem zupełnym dla kościoła franciszkańskiego w Padwie, a Leon XIII d. 3 czerwca 1894 rozszerzył go na wszystkich wiernych i na wszystkie kościoły serafickiego zakonu. — Wtorek jest dniem św. Antoniego! I ty Bracie stroskany spiesz z twojem zmartwieniem w tym dniu do św. Cudotwórcy. Pomoże ci z pewnością, jak pomógł niezliczonym szeregom proszących go w tym dniu jemu poświęconym!
X.