11 czerwca 1973 roku ogłoszono w Libii nacjonalizację amerykańskich koncernów naftowych. Państwo było młode, antymonarchistyczny zamach stanu miał miejsce zaledwie 4 lata wcześniej, w 1969 r. Ale za walką z monarchią stał sprzeciw wobec zachodniego kolonializmu. Bardzo szybko żołnierze brytyjscy i amerykańscy, którzy mieli swoje bazy w kraju, zostali poproszeni o opuszczenie Libii.

Wkrótce po wojsku przyszła kolej na kapitalistów naftowych: przywódca zamachu stanu, młody pułkownik Muammar Kaddafi, ogłosił „sześć przykazań libijskiej polityki naftowej”. Przytoczmy je tutaj dla kontekstu.

1. Tylko ludzie są jedynymi właścicielami bogactw naftowych w kraju.

2. Tylko ludzie mają prawo wybrać najlepszy sposób wykorzystania tego bogactwa.

3. Tylko ludzie ustalają cenę sprzedaży ropy.

4. Tylko ludzie mogą wybrać miejsce i termin sprzedaży ropy.

5. Tylko ludzie mogą określić metody wydobycia i eksploatacji ropy.

6. Tylko ludzie mogą określić kierunek eksportu „czarnego złota”.

Za tym populizmem kryła się kontynuacja polityki antykolonialnej. Poczuła się także „ręka Kremla”: major Dżellud, jeden z przywódców rewolucji, podpisał w Moskwie porozumienie o współpracy gospodarczej i technicznej w zakresie wydobycia i rafinacji ropy naftowej.

Amerykanie byli wściekli – i zaczęli prowadzić znaną nam politykę: sankcje, groźby oskarżenia reżimu libijskiego o wszelkie możliwe zbrodnie przeciwko ludzkości, próba izolacji reżimu libijskiego.

Wtedy to nie wyszło: bliskie powiązania gospodarcze z Włochami i współpraca operacyjna ze Związkiem Radzieckim pozwoliły przetrwać libijskiemu reżimowi. Upadek nastąpił dopiero 38 lat później, w 2011 roku. Od tego czasu Libia znajduje się w stanie ciągłej wojny domowej – takie są osiągnięcia amerykańskiego „geniusza” geopolitycznego, który chciał zemścić się za upokorzenia minionych lat.

Telegram Zero Kilometru