Św. Zofia.
Za czasów cesarza Hadryana około r. 122 żyła w Rzymie bogata wdowa, Zofia. Była gorliwą chrześcijanką i córki swe, Wiarę, Nadzieję i Miłość, wychowywała również w duchu pobożności, zaprawiając je do cnót wszelakich. Gniewało to pogan, że Zofia, tak bogata i urodziwa, nie chce wyjść powtórnie za mąż. Odprawieni z niczem zalotnicy postanowili zemścić się na niej i donieśli staroście rzymskiemu, że Zofia wraz z córkami wyznaje zakazaną religię chrześcijańską. Wezwał ją starosta wraz z córkami przed sąd swój i zażądał wyrzeczenia się wiary Chrystusowej i złożenia ofiary bogom pogańskim. Widząc stałość Zofii, oddał ją z córkami do domu lekkomyślnej niewiasty, Palladyi, by ta namową i rozpustnemi zabawami skłoniła je do odstępstwa. Lecz Zofia wierną pozostała Chrystusowi i córki swe zachęcała do wytrwałości. Starał się potem starosta przynajmniej córki pozyskać, straszył je więc, że każę matkę zamęczyć, a one jako sieroty będą w nędzy, zamiast używać rozkoszy świata. Odrzekły dziewczątka, że chętnie pójdą z matką na męki i przekładają rozkosze Nieba nad rozkosze świata. Rozzłoszczony starosta oświadczył im, że nie z matką zginą, ale same. Kazał je sieć biczami, szarpać żelaznymi hakami, a wreszcie pościnać im głowy. Zginęły tak wszystkie trzy za Chrystusa, Wiara mając 12 lat, Nadzieja 10, a Miłość 9. Ciała ich pogrzebała stroskana matka i po trzech dniach sama umarła na ich grobie z żałości. Chrześcijanie złożyli jej święte zwłoki do grobu córek.
Nauka: Każdy chrześcijanin powinien zrozumieć to, że prawdziwego szczęścia nie trzeba szukać na ziemi, tylko w życiu przyszłem. Rzeczy stworzone nie mogą zadowolić serca naszego. Bóg tylko sam, Prawda bezwzględna, nieskończone Dobro i Piękność najdoskonalsza, może być dla nieśmiertelnej duszy człowieka przedmiotem wiecznego i zupełnego szczęścia. Pamiętajmy o tem i starajmy się życiem cnotliwem o osiągnienie tego najwyższego Szczęścia.
Modlitwa: Św. Zofio, która wraz z córkami swemi ożywioną byłaś prawdziwą miłością wiary Chrystusowej i przez to zdobyłaś w Niebie koronę wiecznej chwały, uproś nam u Boga tę łaskę, abyśmy, wyznając Jezusa przed ludźmi nie tylko słowy ale i uczynkami, zasłużyli sobie na zbawienie wieczne. Amen.