Ziemia Święta – „al-Nakba” (katastrofa): 15 maja przypada rocznica deportacji 700 tys. Palestyńczyków po narodzinach państwa syjonistycznego, które miało miejsce dzień wcześniej, 14 maja 1948 r. Dziś w Gazie i na Zachodzie Banku kończą realizację „Opery”. Do 1948 roku chrześcijanie stanowili 15% populacji Palestyny, dziś jest ich niecałe 2%.
„To, co wydarzyło się w 1948 r., było gorsze niż to, co dzieje się dzisiaj. Następnie ponad 460 palestyńskich miast i wsi zostało całkowicie zniszczonych, a setki tysięcy Palestyńczyków, w tym ja, zostało wypędzonych ze swoich domów. Pochodzę z Bar-am i doskonale pamiętam Żydów, których przyjmowaliśmy, gdy do nas przyszli. Zabijaliśmy dla nich tuczne cielę, zgodnie ze zwyczajem, który mój ojciec miał obchodzić Wielkanoc. Mówił nam: żydowscy bracia, którzy do nas przyszli, są jakby zmartwychwstali z hitlerowskiego piekła; musimy ich powitać. Zaproponowaliśmy im nasze łóżka, dla nich spałem na dachu naszego domu, a jednak dziesięć dni później kazali wszystkim ojcom rodziny zamknąć swoje domy , oddać klucz funkcjonariuszowi i wyjechać na dwa tygodnie. „Nie zabierajcie ze sobą niczego, tylko żony i dzieci. Za dwa tygodnie wrócicie. Oto dokument, to jest pisemna obietnica: tak masz prawo wrócić bez problemów do domu za dwa tygodnie.” W atmosferze wojny, przemocy i strachu, ale mając pewność powrotu, ze słowem armii, którą powitaliśmy, wyruszyliśmy. Pamiętam, było to wieczorem. Wziąłem ze sobą koc i wyjechaliśmy na „dwa tygodnie”. Pięćdziesiąt lat później (w 2023 r.: 75 lat, red.) te dwa tygodnie jeszcze się nie skończyły, jeszcze nie wróciliśmy i pomimo korzystnego dla nas orzeczenia Sądu Najwyższego Izraela, w 1951 r., 24 grudnia, dzień przed Bożym Narodzeniem nasza (chrześcijańska) wioska została zniszczona”.
Elias Chacour – palestyński ksiądz katolicki wyświęcony w 1965 r. – „Wierzę w nas. Poza desperacją”, Jaca Book, 2003, s. 29-30.
Źródło: https://www.facebook.com/photo/?fbid=7236547466454159&set=a.105056056270038