74. Św. Symplicyusz, Papież i Wyznawca.
Żył około 483 roku. Włoch z miasta Tiburtina, syn Kastoryusza, wybrany Papieżem w 468 roku, t. j. w najtrudniejszych czasach Kościoła, kiedy większość chrześcijan z monarchami na czele była zarażona herezyą aryanizmu. Nie tylko nie zatwierdził wymaganych przez cesarza Leona-Izauryjczyka przywilejów dla dyecezyi miasta Konstantynopola, lecz tam posłał swego Delegata, by usunąć rezydującego tam bezkarnie biskupa-samozwańca Alexandryjskiej dyecezyi heretyka Tymoteusza- Aelura, którego protegował nowy cesarz Zenon. Ten Papież zabronił bez ważnych powodów Biskupom zwoływać synody prowincyonalne, t. j. chyba w sprawach dogmatów wiary św. i moralności, potępił biskupa samozwańczego, Alexandryjskiego, Piotra Mogguma, ale przebaczył pokutującemu Biskupowi Tymoteuszowi-Solofaczyolemu jako prawowitemu rozkazał powrócić do swej dyecezyi w m. Alexandryi. Papież św. Symplicyusz zabronił duchownym przyjmować beneficya od osób świeckich i suspendował Biskupów źle rozdzielających dobra kościelne; kazał im dzielić ofiary ludu: na księży, utrzymanie kościołów, ubogich i pielgrzymów. Nakazał księżom w mieście Rzymie czuwać kolejno nad udzielaniem Chrztu św. i spowiedzi św., sam czynił wielkie ofiary na różne kościoły i konsekrował bazyliki: św. Stefana, Andrzeja, Bibiany; za jego czasów w r. 478 umęczona za wiarę św. przez ojca-poganina księżniczka niemiecka św. Augusta i w 480 roku umarł św. Seweryn-Opat. Aż do św. Symplicyusza Papieże zawdzięczali swą godność wolnemu wyborowi; lecz król Odoakr po śmierci św. Symplicyusza w 483 r., by zapobiedz niepokojom, zakazał wyświęcać bez zezwolenia króla na Biskupa Rzymskiego. Duchowieństwo oparło się temu ograniczeniu praw wolnego wyboru Papieży: dekret króla Odoakra uznano za nieważny, jako gołosłowny i nie mający podpisu Papieża, zaprzeczono władzy świeckiej prawa mieszania się do spraw Kościoła.