88. Św. Zacharyasz, Papież i Wyznawca.
Żył około 7-52 roku. Ostatni greckiej narodowości, syn Polychroniusza, wybrany w 4 dni po śmierci św. Grzegorza III. w 741 roku., i nie czekano tego wyboru zatwierdzenia przez cesarskiego Exarchę; tylko wskutek panowania zamętu w polityce, Papież św. Zacharyasz wysłał list do nowego cesarza Konstantyna V. i drugi do Kościoła Konstantynopolskiego, z pominięciem Patryarchy heretyka. Cesarz powitał poselstwo Papieża bardzo przychylnie i obdarzył Kościół rzymski 2 posiadłościami: Nymphae i Normiae; od króla Longobardów wyjednał zwrot 4 miast oderwanych od Rzymu i inne majątki kościelne zabrane. Papież św. Zacharyasz zrzec się musiał jednak opieki nad księciem Spoleta, który poddał się Królowi i umieszczony został w klasztorze. Jednak król Luitprand w poczuciu swej potęgi dotarłszy Benewentu, zwlekał ze spełnieniem swych przyrzeczeń; św. Zacharyasz udał się doń osobiście w m. Terni: był przyjęty tam uroczyście, uzyskał zabrane ziemie przez Longobardów i na 20 lat zawieszenie broni, a był potem odprowadzony tryumfalnie do Rzymu. Papież św. Zacharyasz zabronił księżom chromym podpierającym się laską łub z głową przykrytą odprawiać solenną Mszę św; uznał Chrzest ważnym przy złej łacinie, byle z dobrą wolą chrzcić w intencyi Kościoła; pozwolił używać w hierarchii Anielskiej tylko imion św. Michała i Gabryela i św. Rafała; przez Synod Frankoński zobowiązał wszystkich Metropolitów do zgłaszania się po „palliusz” do Rzymu, co stanowi symbol i warunek godności Arcybiskupiej. Gdy król Luitprand wyruszył na Rawennę i zajął Cerenę oraz resztę posiadłości Grecyi w środkowych Włoszech — to w poczuciu swej bezsilności exarcha cesarski Eutychiusz i Arcyb. Rawenny Jan zwrócili się o pośrednictwo do Papieża św. Zacharyasza. Skoro jednak poselstwo Papieża nie zdołało skłonić króla Luitpranda do żadnych ustępstw, tedy mimo wszelkich przestróg św. Zacharyasz sam udał się z licznym orszakiem do miasta Pawii i osobiście wyjednał więcej, niż mogło spodziewać się stronnictwo cesarskie. Potem, z nowowybranym królem Rachisem zawarty został nowy na 20 lat pokój w 744 roku; w 5 lat później król skusił się do wyprawy na Pentepolis i Perugię. lecz i tym razem osobiste pośrednictwo Papieża św. Zacharyasza odwróciło niebezpieczeństwo: król Rachis skruszył się i postanowił wstąpić do klasztoru. Papież św, Zacharyasz — to był mąż Apostolski troskliwy o dobro Kościoła; przetłumaczył na język grecki ,,Dyalogi św. Grzegorza I.” dla wschodnich kościołów, wyniósł kościół Moguncki do godności metropolitalnego, odnowił bazylikę Lateraneńską i wiele innych kościołów, zbudował bazylikę na cześć św. Jerzego w mieście Velabro i kaplicę św. Cecylii przy drodze Tyburtyńskiej; odbył wiele Synodów dla odnowienia karności kościelnej. Był trudny do gniewu i skory do przebaczenia, dziwnej łagodności oraz słodyczy i miłosierdzia, zło pokonywał dobrem, swych nieprzyjaciół obsypywał dobrodziejstwami, przeznaczył wielkie dochody na żywienie ubogich i biednych, miał dar krasomóstwa i był ulubieńcem całego miasta Rzymu; założył wielką i cennych dzieł bibliotekę na Watykanie. Papież św. Zacharyasz czterykroć ocalił zagrożone państwo Kościelne wyłącznie powagą swoją moralną, i nie zawiódł pokładanych w nim nadziei przez lud zatrwożony; przeniósł tron króla Francyi od Childeryka na Pipina, a powaga Stolicy Apostolskiej podniosła się do wyżyn dawniej nieznanych. Wiele kościołów obdarzył Relikwiami Świętych, a po trudach i dokonaniu licznych wielkich dzieł dla dobra Kościoła, Papież św. Zacharyasz umarł w 752 roku pośród żalu ogólnego.