59. Św. Mikołaj I. „Wielki”, Papież i Wyznawca.
Żył około 867 roku. Był synem „regionaryusza” Teodora, acz niechętny, wybrany był na Papieża w 858 roku; jeszcze przez Sergiusza II. wyświęcony na subdyakona, przez św. Leona IV. na dyakona, a Bnedyktowi III. pomagał w zarządach. Obecny przy wyborze i koronacyi Papieża św. Mikołaja I., cesarz Ludwik za przykładem Pipina prowadził konia papieskiego za uzdę, co później weszło we z wy czaj stały. Papież św. Mikołaj I. musiał walczyć z hardym Arcyb. Rawenny Janem za uwięzienie urzędników papieskich i ogłoszenie niezależności oraz wzbronienie dla księży jazdy do Rzymu. Gdy po wyklęciu Arcyb. Jana, sam Papież przybył do Rawenny, — przywrócił tam porządek, a wyklętego Arcyb. Jana, który udał się do cesarza w mieście Pawii, nikt nie chciał do swego domu Przyjąć. Tedy za wstawieniem się cesarza Arcvb. Jan był ułaskawionym, ale dopiero po złożonej przysiędze posłuszeństw a ścisłego. Papież święty Mikołaj I. zabronił słuchać Mszy Księży złego życia, nawrócił Bułgaryę, przeniósł ciało świętego Klemensa do Rzymu; za jego cenzurą wydana została pierwsza historyę Papieży przez Watykańskiego bibliotekarza Anastazego. Gdy rzeka Tybr dwakroć zatopiła Rzym — wspięła! całe miasto; dawał wyczerpujące odpowiedzi w sprawach wiary św. i moralności dla rozmaitych stron świata całego. Papież św. Mikołaj I. potępił wybór nieprawny Focyusza, cesarskiego sekretarza - a przywrócił żyjącego legalnego Ignacego patryarchę. Na nowo zajaśniały prawa Kościoła, stanowiące według słów św. Mikołaja I: lekarstwo dla całego świata, obronę władzy Monarchów i niesprawiedliwie prześladowanych, broń przeciwko wszelkiej nieprawości; umarł w 867 roku i pochowany na Watykanie, a u potomności w historyi za swoją sprawiedliwość niewzruszoną, głęboką mądrość, rzadką energię i wielkie cnoty i pracę wielką, zdobył tytuł przynależnej mu wdzięczności ,,Wielkiego” Papieża.