Dzień Zaduszny (2 listopada) jest dniem modlitwy za umarłych, których dusze w czyścu pokutują. W kościołach odprawia się żałobne nabożeństwo za wszystkich zmarłych. Podczas uroczystego odwiedzania grobów , używa Kościół św. wody święconej i kadzidła. Okadzanie grobów wyraża życzenie Kościoła, aby umarli dostąpili radości wiecznej chwały; pokropienie zaś wodą święconą oznacza modlitwę Kościoła, aby miłosierdzie Boże jakby ta rosa niebieska spłynęło na dusze czyścowe i ulżyło ich upaleniu. W wielu okolicach stawiają wierni na grobach lampki zapalone. Przypominają one światłość wiecznej chwały, „światłość wiekuistą", którą Bóg oświeca w niebie Świętych. Wierni chcą przez te światełka wyrazić pobożne swe życzenie: „Wieczny odpoczynek racz im dać, Panie, a światłość wiekuista niechaj im świeci".
Kościół św. ustanowił dzień zaduszny: 1. aby zachęcić nas do modlitwy za zmarłych; 2. aby nam przypomnieć poważnie naszą godzinę śmierci. Ratuj wedle sił dusze czyścowe! Módl się za nie gorliwie, odmawiaj zwłaszcza często modlitwy odpustowe. Wszystkie odpusty możemy ofiarować za zmarłych. Ofiaruj za nie koronkę, Drogę krzyżową, przedewszystkiem Mszę św. Wykonuj na ich intencję różne pobożne uczynki: małe umartwienia, małą jałmużnę. Nie zapominaj o duszach nie mających znikąd ratunku! Niektórzy wierni zaofiarowali Panu Bogu raz na zawsze za dusze zmarłych wszystkie swe modlitwy, umartwienia i uczynki pobożne.
Jest to t. zw. akt heroiczny. Naśladuj ich. Myśl też często o swej śmierci!