Św. Ludger, Biskup i Męczennik. (2 października)


Św. Ludger, Biskup i Męczennik.

Ludger, Leodegar (opiekun ludu), urodził się w r. 616 jako potomek dostojnej rodziny francuskiej. Po ukończeniu studyów teologicznych został kapłanem, a już w r. 661 wybrano go Biskupem w Autun. Święty dbał gorliwie o porządek i obyczajność w dyecezyi swej, wyposażał klasztory i kościoły, rozdzielał obfite jałmużny między ubogich. Był dłuższy czas doradcą króla, Childeryka II. Że jednak nie pobłażał mu i śmiało mówił prawdę, skazał go król na wygnanie do klasztoru w Luxeuil. W r. 673 zginął król z ręki mordercy. Ludger wrócił na biskupstwo, ale regent państwa, Ebroin, powstał znowu przeciw niemu. Obiegł nawet miasto, by dostać go w swą moc. Święty oddał się dobrowolnie w ręce nieprzyjaciół, którzy wykłuli mu oczy i porzucili w lesie. Litościwi ludzie zawiedli go do pobliskiego klasztoru, lecz nieprzyjaciele wywlekli go znowu, włóczyli po skałach, odcięli mu wargi i kawałek języka. Rany zagoiły się cudem i Święty odzyskał mowę. Pracował dalej gorliwie dla chwały Bożej, odprawiał nabożeństwa, głosił słowo Boże, oddawał się modlitwie i ćwiczeniom pobożnym, Nie szczędził nawet uczynków miłosierdzia względem dawniejszych zaciętych swych wrogów. Niegodziwy regent Ebroin zawziął się jednak zgubić go. Oskarżył więc jego i brata jego, Geryna, o współwinę w zamordowaniu króla. Przy rozprawie nie dopuszczono obwinionych do obrony. Geryna ukamienowano, a św. Ludgera złożono z biskupstwa i ścięto go potajemnie w lesie dnia 2. października 678 r.

Nauka: Powiada św. Grzegorz, że język jest bramą duszy. Złe używanie języka jest powodem wielu grzechów i nieszczęść. Panuj nad językiem swym. Za przykładem św. Ludgera używaj go tylko na głoszenie chwały Bożej i dla pouczania bliźnich.

Modlitwa: Boże, któryś św. Męczennika, Ludgera, w przeciwnościach doświadczył, w cierpieniach umocnił i na dniu dzisiejszym do chwały wiecznej łaskawie przyjął, daj nam, niegodnym swym sługom, abyśmy za jego przyczyną wyprosili sobie u Ciebie odpuszczenie licznych grzechów naszych. Amen.


SKARBIEC ŚWIĘTYCH PAŃSKICH. str. 550-551