Św. Kalikst I., Papież i Męczennik.
Żył około 222 roku. Był synem Domicego-Rzymianina, którego rodzina nawrócona była do wiary św. jeszcze przez św. Apostołów; odznaczał się miłosierdziem i gorliwością, wysoką nauką i świątobliwością, i był wybrany Papieżem w 217 roku po śmierci św. Zefiryna za cesarza Heliogabala. Na mocy tradycyi Apostolskiej ustanow ił post w „suche dni kwartalne”, zbudował za rzeką Tybrem bazylikę na cześć Matki Boskiej, powiększył i upiększył cmentarz na drodze „Appijskiej” tak zwany w historyi „św. Kaliksta”, na którym pogrzebano wiele św. Męczenników i Papieży. Za pilnem staraniem św. Kaliksta I., wrzucone do Tybru ciało św. M ęczennika-kapłana Kalepodyusza, było znalezione i pogrzebane uroczyście; ogłosił za heretyków utrzymujących utratę kapłańswa wskutek jakiego ciężkiego grzechu ze strony księdza. Cezar Alexander-Sewery, którego matka Marnej a była chrześcijanką, w sporze o ziemię z karczmarzami przysądził ją chrześcijanom , i wybudowano tam kościół N. M. P. za Tybrem: pierwszy za pozwoleniem władz pogańskich publicznie. Gdy piorun uderzył w złoty posąg Jowisza podczas obchodu pogańskiego na cześć bożka, zwalono winę na chrześcijan i napadnięto na modlących się w kościele za sprawą Palmacyusza urzędnika; lecz, gdy pogańska Westalka-prorokini rzekła: „Bóg Kaliksta jest Bogiem prawdziwym, brzydzi się obrzędami na cześć bałwanów i karać będzie srogich, którzy w Niego nie chcą wierzyć” — nawrócił się Palmacyusz a za nim i także i senator Simpliusz, dziewica Blanda i niejakiś Feliks. Później wszczęły się rozruchy pogańskich kapłanów i ludu: Papież św. Kalikst I. był ołowianymi knutami biczowany i głodem morzony we więzieniu, a poniósł śmierć męczeńską za wiarę św. przez utopienie w studni w roku 222 za cezara Alexandra-Sewera; ciało jego pogrzebano przy drodze Aureliana na cmentarzu Kalepodiusza, a potem przeniesiono do kościoła Matki Boskiej za Tybrem i złożone uroczyście pod wielkim Ołtarzem.