Św. Rozalia, Pustelnica.
Rozalia urodziła się w Palermo, stolicy Sycylii, 1130 r. jako córka księcia Synbalda, który od Karola Wielkiego ród swój wywodził. Dla cnót jej i zalet wielkich ubiegało się wielu znakomitych młodzieńców o jej rękę, ale pobożna Rozalia postanowiła, Bogu poświęcić swe życie. Rodzice, przeciwni zrazu jej zamiarom, ustąpili wreszcie, ale chcieli wyszukać jej klasztor, w którym Rozalia dostąpiłaby wnet godności przełożonej. Widząc to Rozalia, opuściła tajemnie dom rodzicielski i uszła w góry, gdzie, schroniwszy się w opuszczonej jaskini, spędzała czas na umartwieniach i doskonaleniu się. Po kilku latach przeniosła się do innej jaskini na górze Pellegrino w pobliżu Palermo. Widzieć stąd mogła swe miasto rodzinne i dom rodzicielski, a tak tem więcej miała sposobność do zaparcia się i umartwienia, zwalczając w sobie tęsknotę za światem i rodziną. Chodziła we włosiennicy, opasana żelaznym łańcuchem, sypiała na gołej ziemi, jadała korzonki i owoce leśne. Srogie pokusy nawiedzały ją, ale zwalczała je gorliwą modlitwą u stóp krzyża. Nie szczędził jej też Bóg pociech i objawień cudownych. Po 18 latach życia takiego, zmarła Święta dnia 4. sierpnia 1160 r. W r. 1624 odkryto jej pierwszą jaskinię, a w jakiś czas potem ciało jej niezepsute w drugiej jaskini. Przeniesiono jej zwłoki do miasta Palermo, które obrało ją sobie za szczególniejszą Patronkę.
N a u k a: Św. Rozalia myślała tylko o tem, by zapewnić sobie Niebo. I ty obierz to sobie za cel życia, pamiętając na słowa św. Bernarda: „Drżę, myśląc o tern, iż umrzeć muszę, bo nie wiem, co czeka mię tam na drugim świecie.“
M o d l i t w a: Boże, któryś św. Dziewicę, Rozalię, odwiódł od rozkoszy ziemskich i zawiódł w samotność pustynną, spraw łaskawie przez jej zasługi i przyczynę, abyśmy rozkosze niebieskie przenosili nad ułudne przyjemności świata a miłosierdzie twe uchroniło nas od słusznego Twego gniewu. Amen.