34. Św. Hadryan III., Papież i Wyznawca.
Żył około 885 roku. Rzymianin, przy wyborze na Papieża zmienił swe imię Agapita na Hadryana, który to zwyczaj pozostał u Papieży do dziś dnia. Objął ster łodzi Piotrowej w 884 roku, przebywał czasy bardzo burzliwe dla Włoch, oraz początek upadku dynastyi Karolingów. Starał się łagodzić klęski w całym kraju dla ludu: szarańczy, suszy, głodu, najścia i grabieży Saracenów na klasztor w Kassyno i okolice Rzymu. Dwór cesarza w Konstantynopolu chciał nawrócić od błędów heretyckich nauki o Duchu św. do prawdziwej nauki Kościoła i pisał list dogmatyczny ze wszelką łagodnością i grzecznością; lecz, klątwy rzuconej przez swego poprzednika Papieża Marynusa I. na upartego Focyusza-heretyka i odszczepieńcę, mimo piośby cesarza greckiego Bazylego, dla sprawiedliwości i dobra wiary św. i Kościoła zdjąć z patryarchy Focyusza odmówił. Papież św. Hadryan III. w swej opiece dla dobra ludu uśmierzał buntowniczych „demagogów”, i na synodzie swoim w Rzymie pomnożył prawa i liczbę opiekuńczych dla ludu klasztorów na całym Zachodzie. Na zaproszenie cesarza Karola „Grubego” na sejm do m. Wormacyi, w czasie swej Apostolskiej podróży w 885 roku zachorował ciężko i umarł w m. „Spinus Lamberti” w prowincyi „Aemilia”. Ciało św. Hadryana III. było przeniesione do najbliższego klasztoru „Nonantuleńskiego” i pogrzebane w kościele św. Sylwestra: grób jego zasłynął licznymi cudami niezaprzeczonymi pierwszorzędnej wagi, i kanonizował go za czasów niedawnych Papież Leon XIII. Jeszcze wkrótce po śmierci św. Papieża Hadryana III. od cesarza greckiego Bazylego za niezdjęcie klątwy z Focyusza nadszedł brutalny list, który otworzył jego następca Papież Stefan VI., którego rychły wybór dotknął cesarza do żywego.