Bł. Janusz, Arcybiskup.
Janusz (Jan), Polak z rodu, od młodości sposobił się do stanu duchownego rozmyślaniem i czytaniem dzieł pobożnych. Gdy św. Jacek wrócił z Rzymu i założył w Krakowie klasztor dominikański, prosił i Janusz o przyjęcie do klasztoru. Pod kierunkiem mistrza Jacka szybko wzrastał w cnotach i doskonałości, a Jacek, widząc jego gorliwość, wysłał go na misye do Szwecyi, by tam uczył lud i zakładał klasztory dominikańskie. Głosił Janusz słowo Boże najpierw w stolicy kraju, Upsali, a potem po innych miastach i wsiach. Arcybiskup Upsalski, Farler, zbudował dlań klasztor w mieście Sagluna, gdzie Janusz gromadził dokoła siebie Szwedów, ćwiczył ich na dzielnych zakonników i zaprawiał do misyi wśród ludu. Liczba zakonników wzrastała bardzo szybko i Janusz budował dla nich po innych miejscowościach kościoły i klasztory. W uznaniu jego zasług mianował go Papież Biskupem Aboseńskim, a po śmierci Farlera Arcybiskupem Upsali. Jako Prymas państwa pracował Janusz dalej niezmordowanie nad utwierdzeniem ludu we wierze, powiększał liczbę parafij, rozsyłał zakonników po całem państwie. Wybrawszy się w poselstwie do Papieża, który bawił wówczas w Ananii, zachorował tamże i dokonał pracowitego żywota w r. 1297. Król sprowadził zwłoki jego do Szwecyi i kazał złożyć w klasztorze Sagluńskim. Bł. Janusz jest jednym z Patronów Szwecyi.
N a u k a: Dla miłości Chrystusa porzucali misyonarze wszystko i poświęcali życie swe dla pracy nad zbawieniem bliźnich. Chrystus każę nam zaprzeć się siebie samych i naśladować Go, za co obiecuje nam nagrodę wieczną. Idźmy więc za Chrystusem, czyńmy ofiarę z życia naszego, która łatwą nam się stanie, jeśli stawimy sobie przed oczy obiecane rozkosze Nieba.
M o d l i t w a: Miej, Boże dobrotliwy, lud swój w nieustannej opiece, zsyłaj mu gorliwych kapłanów i Biskupów, broń go w potrzebie i wspieraj swą łaską, aby z nią współpracując, mógł dostąpić zbawienia wiecznego. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.