Św. Sykstus II., Papież i Męczennik.
Sykstus (Xystus = oznajmiający Boga), pochodzący z Aten, w Rzymie ukończył swe studya i tamże pracował jako kapłan. W r. 257 wybrany został do rządzenia Kościołem Bożym i sprawował ten urząd najwyższy przez 11 miesięcy i 6 dni. Jaśniejąc cnotami rozlicznemi, czuwał pilnie nad dobrem Kościoła i zwalczał skutecznie heretyków. Gdy cesarz, Waleryan, zarządził prześladowanie chrześcijan, zachęcał święty Papież owieczki swe do wytrwałości we wierze i wierności dla Chrystusa. Udało mu się jeszcze złożyć w bezpiecznem schronieniu relikwie śś. Apostołów Piotra i Pawła. Pojmano go wnet potem i wiedziono przed sąd. Zabiegł mu drogę św. dyakon Wawrzyniec, wołając, dlaczego idzie na śmierć bez niego, kiedy dotychczas brał go zawsze do każdej Mszy. Papież rzekł mu wtedy: „Nie opuszczam cię, mój synu! Czeka cię jeszcze walka ciężka za wiarę, ale po trzech dniach i ty pójdziesz za mną. Co jeszcze masz w skarbcu kościelnym, to rozdaj ubogim.“ Zginął święty Papież, ścięty dnia 6. sierpnia 258. Wraz z nim ponieśli męczeństwo: św. Kwartus, dyakoni Felicissimus i Agapit, subdyakoni January, Magnus, Wincenty i Stefan.
N a u k a: W pierwszych wiekach musieli być chrześcijanie ustawicznie przygotowani na męki i śmierć. Dlatego myśleli ciągle o Niebie, a nie przywiązywali się do rzeczy ziemskich. Naśladujmy ich, pamiętając na słowa św. Franciszka Salezego: „Prawdziwy spokój i pocieszenie znaleźć można tylko w Niebie; w życiu ziemskiem wszelka radość musi być pomieszaną ze smutkiem i złem.“
M o d l i t w a: Boże, któryś dał nam dziś obchodzić pamiątkę Twych śś. Męczenników, Sykstusa, Felicissima i Agapita, spraw w dobroci swej, abyśmy godnymi się stali obcować z nimi w chwale wiecznej. Amen.
SKARBIEC ŚWIĘTYCH PAŃSKICH. str. 436-437