Św. Atanazya, wdowa i ksieni.
Atanazya (nieśmiertelna), była córką zamożnych i dostojnych rodziców, zamieszkałych na wyspie Eginie. Od dziecka umiłowała cnotę i pobożność i pragnęła poświęcić się życiu klasztornemu. Rodzice jednak zmusili ją wyjść za pewnego pułkownika. Gdy ten wnet zginął w bitwie, marzyła Atanazya, że teraz będzie mogła pójść za popędem swego serca. Znowu jednak zmusili ją rodzice wyjść powtórnie za mąż. Łagodnością, pobożnością i roztropnością udało się jednak Atanazyi pozyskać swego małżonka dla Boga i skłonić go do wstąpienia do klasztoru. Teraz i ona była wolną, tem bardziej, że dzieci nie miała. Przemieniła więc dom swój w klasztor, i dobrawszy sobie inne pobożne towarzyszki, prowadziła z niemi życie świątobliwe, pełne umartwień, jaśniejąc sama miłością, cierpliwością i pokorą. Po kilku latach wybudowała nowy klasztor w odosobnionej okolicy i tam się przeniosła. Dotknięta ciężką chorobą, znosiła ją cierpliwie i zasnęła błogo w Panu dnia 14. sierpnia 860 r. Malują ją z gwiazdą na piersi, bo raz, w młodości jeszcze, gdy siedziała przy kądzieli i popadła w zachwycenie, gwiazda jasna wpłynęła do jej piersi, rozświecając ją całą przedziwnie.
N a u k a: Radzi św. Cypryan, nie iść za przykładem złych, co najwięcej dotknąć, obrazić ich może. Nie kieruj się nigdy zasadami tego świata, o ile te sprzeciwiają się woli i przykazaniom Bożym. Lepiej, narazić się na wszystko, niż na duszy szkodę ponieść.
M o d l i t w a: Boże, któryś służebnicę Twą, św. Atanazyę, natchnął tęsknotą do życia ukrytego, daj i nam za jej przyczyną łaskę Twą i oświecenie, abyśmy nie kierowali się fałszywemi zasadami świata, byśmy szyderstwy i pośmiewiskiem nie dali się odwieść od ścisłego przestrzegania Twej świętej nauki. Amen.
SKARBIEC ŚWIĘTYCH PAŃSKICH. str. 452-453