Św. Antuza, Panna i Pustelnica.
Antuza (kwitnąca), pochodziła z zamożnej, pogańskiej rodziny w Śeleucyi w Małej Azyi. Zasłyszawszy o św. Biskupie, Atanazym, z Tarsu, zapragnęła go poznać. Potajemnie wybrała się do niego z dwoma sługami, Karyzyuszem i Neolitem. Anioł Boży poprowadził Biskupa na ich spotkanie. Na modlitwę jego wytrysło źródło ze skały i wodą z niego ochrzcił Atanazy Antuzę i jej towarzyszów. Ci dwaj słudzy zginęli wraz ze św. Atanazym śmiercią męczeńską podczas prześladowania za cesarza Dyoklecyana. Antuza schroniła się na pustynię i tam żyła przez 23 lat jako pustelnica, w umartwieniu, modlitwie i rozmyślaniach. W czas jakiś po jej śmierci objawił Anioł Boży jej śmierć pustelnicy Polychronii. Ta przybyła do groty i znalazła ciało świeże zupełnie, jakby Antuza dopiero co skonała. Z pomocą pustelnika,
Abramiwusa, pochowała Polychronia pobożnie święte zwłoki. Za wskazówką Bożą wzniesiono potem nad grobem św. Antuzy wspaniały kościół. Uroczystość jej przypada na dzień dzisiejszy.
N a u k a: Św. Antuza była jedną z tych prawdziwych oblubienic Chrystusowych, o których powiada św. Antoni Padewski: „Zbawiciel zsyła swym oblubienicom następujące dary: 1) Szatę niewinności, 2) pas czystości, 3) naszyjnik łagodności, 4) welon miłości Boga i ubogich, 5) obuwie dobrego przykładu Świętych."
M o d l i t w a: Boże, któryś św. Dziewicę, Antuzę, powołał do światła prawdziwej wiary i do światłości wiecznej, użycz nam za jej przyczyną, abyśmy zawsze chadzali w świetle Twej świętej wiary i nigdy nie popadali na bezdroża błędu i ciemności. Amen.
SKARBIEC ŚWIĘTYCH PAŃSKICH. str. 468-469