Ks. Jan Domaszewicz: Bł. Urban II, Papież i Wyznawca (19 sierpnia)

81, Błogosławiony Urban II., Papież i Wyznawca.

Żył około 1099 roku. Francuz z m. Rheims, z magnatów Chatillon, były Archidyakon w Auxerre i Delegat św. Grzegorza VII., a potem Kardynał biskup, wybrany 12 marca, 1088 roku przez Kollegium Kardynałów w Terracina. Wystąpił jako gorliwy zwolennik zasad św. Grzegorza VII. i rozwinął energiczną w szechstronną działalność, korzystając z rad żyjącego wówczas św. Brunona-kartuza. Papież błog. Urban II. nakazał odmawiać „officium” o Matce Boskiej; jest autorem prefacyi o N. M. P., kanonizował św. Attilana-biskupa za jego czasów w 1095 r. umarł król węgierski św. Władysław. Kilkakrotnie był wyparty przez stronników Klemensa III-antypapieża, i żył w południowych Włoszech lub we Francyi. Ogłosił trzy klątwy: 1). na króla Henryka IV. i Klemensa III-antypapieża, 2). na ich doradców i pomocników oraz obdarzonych beneficyami przez nich księży, 3) na dotknięte imiennie klątwą osoby utrzymujące z nimi stosunki, — ale im było ułatwione bardzo pojednanie się z Kościołem. Na synodzie w Melfi 1089 roku ogłosił 16 kanonów przeciw „symonii”, konkubinatowi księży, inwestyturze, w obronie ziemi Kościoła; dał Sycylię w lenno Rogerowi, konsekrował Arcyb. m. Bari i tam dopełnił przeniesienia ciała św. Mikołaja-biskupa z Myry. Chociaż stronnicy Klemensa III-antypapieża w Piacenzie zamordowali Bonizona-biskupa, błog. Urban II. napominał monarchów i ludy w obronie Kościoła św.; skojarzył małżeństwo Matyldy z synem księcia Bawaryi Welfem. Mimo to Weifowie połączyli się z Henrykiem IV., który po zabiciu swego wroga Margrab. Ekberta i wyniesieniu Ulryka- opata na patryarchę Akwulei miał przewagę w Niemczech, a zgromadziwszy wojska w Lombardyi pustoszył kraje Matyldy. Lecz, na wojnie Matylda coraz częściej odnosiła zwycięstwa, a pod jej opiekę schronił się syn własny Henryka IV. późniejszy król Konrad i z więzienia w Weronie 2-ga żona Henryka IV. Praxeda. Papież błog. Urban II. odbył synod w 1095 roku w Piacenzie, gdzie obiecał greckiemu cesarzowi Alexyuszowi, pomoc przeciwko muzułmanom, a na synodzie w kościele bazylice św. Mikołaja w Bari zbijał błędy Greków heretyków i odszczepieńców; w mieście Kremonie król Konrad ślubował posłuszeństwo Papieżowi, który stąd wyjechał okrętem do Francy i na wielki Synod do Klermontu, gdzie uchwalono dekrety reform powziętych. Dalej, zabroniono Biskupom składania przysięgi lenniczej w ręce osób świeckich, która czyniła ich narzędziami polityki królów, a obowiązani byli tylko do ogólnej przysięgi. Głównie uchwalono na Synodzie w Klermoncie wojnę ,.krzyżową”, co oddało także przysługę dla podźwignięcia świeckiej władzy Papieży. Błog. Urban II. wykupił Lateran, a w dwa lata później armia ,,krzyżowców” ciągnęła przez posiadłości papieskie i zdobyła większą część Rzymu: król Henryk IV. opuścił Włochy zupełnie, a jego Klemens III- antypapież (Gwibert) utracił w końcu i egzarchat Rawenny. Papież błog. Urban II. nadał czysto osobiste tylko przywileje wielkie hrabiemu Sycylii Rogerowi za zasługi dla Kościoła i uwolnienie wyspy z pod jarzma Saracenów, t. j. zastępstwo Delegata Stolicy Apostolskiej, ale już następca błog. Urbana II. odmówił w tych przywilejach jurysdykcyi nad duchowieństwem. Jeszcze przed swym wyborem na Papieża błog. Urban II. był zwany Odo. zakonnik benedyktyn, potem Biskup Osty i, a jako Papież wiele jeszcze innych odbył prowincyonalnych Synodów dla dobra Kościoła. Dla niepokoju ze strony tajnych zwolenników Klemensa III-antypapieża, ..gwibertystów”, błog. Urban II. mieszkał w warownym zamku Pierleonów, gdzie umarł nie dowiedziawszy się o zwycięstwie ,.krzyżaków” i zdobyciu Jerozolimy na 2 tygodnie przed śmiercią. Papież błog. Urban II. umarł pełen zasług dla dobra

Kościoła dnia 29 lipca, 1099 roku, a jeszcze za życia doznał na kilka lat przedtem, w swej nieuleczalnej

chorobie na kamień, cudownego uzdrowienia przy grobie św. Benedykta na górze „Cassino”; został, po śmierci, dopiero za Papieża Leona XIII. beatyfikowany i pogrzebany w bazylice św. Piotra na Watykanie.

Ks. Jan Domaszewicz, ,,Krótkie żywoty świętych" str. 128-131