23-go Lipca.
Święty Libory, biskup.
„Prosimy was Bracia! naprowadzajcie ku
dobremu błądzących, pouczajcie małodusznych,
podnoście słabych i miejcie cierpliwość dla
wszystkich."
1 Do Tessal. 5, 14.
Lbory pochodził ze szlachetnej i bardzo pobożnej rodziny francuskiej. Już we wczesnej młodości okazywał wielkie zamiłowanie do samotności i modlitwy. Trzymając się zdała od wszelkich zabaw, szukał towarzystwa poważnych i pobożnych mężów, z którymi potem rozmawiał o Bogu i o świętych rzeczach. Chociaż był łagodnym i miłym, opierał się zawsze ze świętą wolą lekkomyślnem rozmowom i obyczajom. Tak więc zachował swoją niewinność serca, a wskutek postępów w cnocie i naukach został wyświęconym na kapłana w mieście Mans. Tu odznaczał się takiem świątobliwem życiem i pobożną gorliwością, że stał się wnet wzorem kapłańskich cnót. Dlatego też po śmierci biskupa został wybrany pomimo oporu na jego następcę. Wysokie obowiązki swego świętego urzędu pojmował poważnie i starał się nocnem czuwaniem, ostrym postem i gorliwą modlitwą zyskać łaskę i błogosławieństwo Boże dla swej pracy duszpasterskiej. Odznaczał się przede wszystkiem prawdziwą pokorą, łagodnością i poddaniem się w przykrem położeniu i nie zniechęcał się w pokonywaniu przeszkód, żywiąc w sercu swojem nadzwyczajną miłość i gorliwość duchowną. Dla ubogich i cierpiących niedostatek był ojcem, a sam żył bardzo skromnie i ubogo, aby tern więcej zaoszczędzić dla ubogich. Z niezmordowaną gorliwością głosił słowo Boże, a w zwalczaniu występków był niebłaganym. Z niemniejszą starannością dbał o zachowanie czystości Wiary św. Ze świętym Marcinem, onym sławnym biskupem z Turonu, wiązała go ścisła przyjaźń, którą dochował aż do swego świątobliwego zgonu w roku 397-ym. Bóg wsławił Swego wiernego sługę licznymi cudami, a ze szczególnem zaufaniem zwracali się do niego o pomoc chorzy na kamień.
Modlitwa.
Wszechmocny, wiekuisty Boże, któryś utwierdził Kościół we wyznawaniu twego świętego
Imienia, użycz mu, prosimy Cię łaski, aby on, który obchodzi dorocznie pamiątkę
Tw ego świętego wyznawcy i biskupa Liborego, korzystał z próśb jego u Ciebie. Przez
Jezusa Chrystusa Pana naszego. Amen.
Rozmyślanie.
1) Ucz się ze życia świętego Liborego jakie masz obowiązki względem twego bliźniego do spełniania. Napominiaj i przestrzegaj tych, którzy prowadzą nieprzyzwoite rozmowy i nagannie się zachowują. Jeżeliś więc wypełnił swój obowiązek względem brata twego, pozostaw resztę Bogu i módl się za niego.
2) Pocieszaj zasmuconych i bądź dla nich miłosiernym, służąc im radą i czynem. Codziennie nadarza ci się sposobność do pełnienia dobrodziejstw względem ubogich i potrzebujących, tak w domu jak i poza domem.
3) Znoś cierpliwie przywary i słabości drugich! Zgodne i wyrozumiałe obcowanie z drugim i wymaga wiele cierpliwości; nietylko źli ale i dobrzy ludzie będą cię ćwiczyć w cierpliwości. Korzystaj więc pilnie z takich sposobności, albowiem są one zbawienne dla duszy twojej.