11-go Czerwca,
ŚWIĘTEGO BARNABY
APOSTOŁA.
Żył około roku Pańskiego. 61.
(Żywot jego wyjęty jest z dziejów Apostolskich i podania Kościelnego).
Święty Barnaba z żydowskiego narodu pochodzący, a z pokolenia Lewi, urodził się na lat kilka przed Chrystusem Panem , na wyspie Cyprze, gdzie jego rodzina od dawna mieszkała, Miał imię Józef, i dopiero po Wniebowstąpieniu Pańskiem, Apostołowie nadali mu imię Barnaby, które w języku hebrajskim znaczy Dziecię pocieszenia, a to z tego powodu, iż posiadał on szczególny dar od Boga pocieszania każdego w jakiemkolwiek strapieniu będącego. Należał do liczby Apostołów, lecz do tej godności nie przez samego. Pana Jezusa jak inni był powołany, lecz dopiero później przez Ducha Świętego razem z Pawłem świętym wybrany został do ogłaszania Ewangelii. Rodzice jego wielkie posiadali dobra, odebrał też najstaranniejsze wychowanie. Gdy podrósł, wysłano go do Jeruzalem , dla kończenia tam nauk pod sławnym mistrzem Gamalielem, gdzie ucząc się wraz ze świętym i Pawłem i Stefanem, od tej pory w ścisłej z nimi zostawał zażyłości. Jako potomek pokolenia Lewi, przeznaczonym będąc do. służby w świątyni Pańskiej, sposobił się do tego pilnie czytając księgi święte, i wyuczając się wszystkiego co się religii tyczyło, a obok tego odznaczał się najprzykiadniejszem postępowaniem . Przebywał ciągle z najuczeńszymi kapłanami, wiele czasu przepędzał na modlitwie w Świątyni, i uchodził za jednego z najcnotliwwzych mężów swojego czasu.
Gdy nadeszła błogosławiona, chwila, kiedy Syn Boży zaczął ogłaszać Swoją naukę i cudami zasłynął, Barnaba, który wyglądał z upragnieniem przyjścia Zbawiciela, w pierwszem spotkaniu Pana Jezusa, a było, to przy. uzdrowieniu sparaliżowanego, upadł mu do nóg i prosił aby go w liczbę Swoich uczniów
przyjął. Pan Jezus w tejże chwili wyświadczył mu tę łaskę, a Barnaba pełen miłości bliźniego, chcąc częm prędzej i rodzinę swoję zrobić uczestniczką szczęścia jakiego dostąpił, udał się do niej i oznajmił iż znalazł oczekiwanego Zbawiciela świata. W Jeruzalem mieszkała ciotka jego, imieniem. Marya, matka Jana przezwanego Markiem: najprzód tedy ją z całą rodziną i domownikami nawrócił, i odtąd; w jej to błogosławionym domu przebywał Pan Jezus,, ile razy znąjdowął się w Jerozolimie, a po Wniebowstąpieniu Pańskiem, był to główny przytułek Apostołów i uczniów Chrystusa Pana.
Od tej pory święty Barnaba obiegał miasta i wioski, ogłaszając Ewangelią, i wiele cudów czyniąc. Po śmierci zaś Pana Jezusa, sprzedał całą swoję znaczną majętność, którą odziedziczył po rodzicach, i wszystko co wziął za nią oddał Apostołom, dla rozdzielenia tego pomiędzy ubogich. Dowiedziawszy
się że towarzysz jego szkolny Szaweł, późniejszy Paweł, zaślepiony fałszywą gorliwością prześladował chrześcijan, dokładał wszelkiego starania aby go nawrócić, jednak wyrwać go z błędów nie mógł. Lecz gdy Sam Pan Jezus cudownym sposobem powołał świętego Pawła, ten przybywszy do Jerozolimy, udał się niezwłocznie do Barnaby, a zdawszy mu. sprawę ze swojego nawrócenia, prosił aby go Apostołom przedstawił. W kilka lat potem, gdy w Antyochii, jednem z najw iększych miast ówczesnych, wielu już
wiarę przyjęło, Apostołowie wysłali tam świętego Barnabę, aby ich w wierze świętej utwierdzał! zasad jej nauczał. Jakoż, przybywszy tam i takowe posłannictwo swoje gorliwie spełniał i wielką liczbę pogan i Żydów nawrócił, tak że w krótce potrzebował pomocników do uprawiania tej nowej roli Chrystusowej.
Dowiedziawszy się że święty Paweł znajdował się w mieście Tarsie w Cylicyi. udał się do niego; i sprowadził go z sobą do Antyochii. Po roku wspólnej tam pracy, tak ich gorliwości Pan Bóg pobłogosławił, że w tem to mieście najprzód wierni otrzymali nazwisko Chrześcijan, i jawnie, wspólnie
i publicznie obrzędy swoje odprawiać zaczęli. Podczas kiedy oni w kraju tym Kościół święty zakładali, razu pewnego gdy wielu kapłanów i pasterzy nowonawróconego ludu, po długim poście trwało na modlitwie, Duch Święty rzekł do nich: Odłączcie mi Szawła i Barnabasza ku sprawię, do której ich wziąłem: to jest na ogłaszanie Ewangelii poganom. Wnet tedy przez włożenie na nich rąk, wyświęceni zostali na Biskupów i zamianowani Apostołami. Niezwłocznie też święty Barnaba wraz ze świętym Pawłem, udali się najprzód do Seleucyi, ztamtąd do wyspy Cypru, następnie do Patnfilii, i aż w głąb Azyi do miasta także nazwiskiem Antyochia Pizydyńska, gdzie o mało nie zostali ukamienowani. Uszli jednak śmierć, lecz naraziwszy się na największe niebezpieczeństwa, wygnani z ostali. Ztamtąd udali się do Ikonii, gdzie nawrócili wiele Żydów i znaczną liczbę pogan. Przybywszy do miasta Istryi w Likaonii, święty Barnaba tak wiele cudów uczynił, że poganie zdumieni wzięli go za bożka Jowisza; zbiegli się do niego tłumnie i chcieli palić mu ofiary. Święci Apostołowie przejęci litością nad ich zaślepieniem, starali wyświecić im prawdy Ewangelii, i już zaczęli się poganie nawracać, kiedy przybyli z Ikonii żydzi, wmówili w nich iż Barnaba i Paweł są czarno księżnikami, znanym i ze swego oszustwa w innych krajach. Uwiedziony motłoch rzucił się na nich, i o mało ich nie ukamienował. Wtedy opuścili Ikonią i poszli do miasta Derbu.
W tych wycieczkach swoich, w których tyle wycierpiał święty Barnaba, nawrócił wielką liczbę Żydów i pogan, i wszędzie po zakładał kościoły, obsadzając ich Biskupami i Kapłanami. Potem rozłączył się ze świętym Pawiem, gdyż postanowili byli każdy z osobna, zwiedzać kościoły przez siebie już założone. Paweł więc, wziąwszy z sobą Silasa, udał się do Syryi i Cylicyi, a święty Barnaba wsiadłszy na okręt z Markiem, popłynął do wyspy Cypru.
Tyle wiemy o nim z księgi Dziejów Apostolskich: podanie zaś przydaje, że po wycieczce swojej do Cypru, ten święty Apostoł głosił jeszcze słowo Boże w Liguryi, gdzie pierwszy przyniósł wiarę świętą, i na koniec dotarł aż do miasta Medyolanu we Włoszech, którego był pierwszym Biskupem. Piszą iż siedem lat rządził tą dyecezyą, nie ciągle jednak w Medyolanie przebywał. Przejęty wielką gorliwością, robił wycieczki w różne strony, pomiędzy innemi doszedł i do miasta Bersamu i Brescii, gdzie dotąd jest ołtarz przy którym miewał Mszę świętą. Po upływie tych lat siedmiu, wyświęcił na Biskupa świętego Anatalona, i na miejsce go swoje na stolicy Medyolariskiej obsadziwszy, powrócił do Cypru swojej ojczczny, której Kościół miał, zdaje się, najwięcej na sercu. Wielką tę wyspę przebiegał ciągle, nie opuszczając żadnego miasta ani wioski, nawracając wszędzie gdzie jeszcze spotkał pogan i Żydów, wyświęcając kapłanów, zaprowadzając obrzędy kościelne, utwierdzając nowych chrześcijan w wierze, i ciągle głusząc im naukę świętą. Nareszcie osiadł w Salaminie, stolicy tej wyspy; a że tam zastał jeszcze wielu staro zakonnych uporczywie przy swoich błędach obstających, w każdą sobotę szedł do Synagogi, i w niej Pismem Bożem w ręku, i z wymową Duchem Świętym natchnioną dowodził im, że Jezus Chrystus jest Synem Bożym i Zbawicielem przez proroków przepowiedzianym.
Wielu pozyskał Chrystusowi Panu; lecz inni uparci w swoich błędami, przewidując że wkrótce wszystkich pociągnie za sobą święty Barnaba, uknuli spisek na jego życie. Mąż Boży dowiedział się o tem, i łatwo mu było uchronić się przed grożącą mu śmiercią, wszakże spragniony poniesienia męczeństwa, nie uczynił tego. Owszem, dnia pewnego zgromadziwszy uczniów swoich, powiedział im iż spodziewa się wkrótce umrzeć z a Jezusa Chrystusa; odprawił Mszę świętą w ich obecności, i wielkie j liczbie wiernych wtedy z gromadzonych, sam rozdał przenajświętsze Ciało Pańskie. Potem powiedziawszy tylko Markowi, że był to już ostatni dzień jego życia, i że przychodzi mu stwierdzić rozlaniem krwi własnej to co od tak dawna ogłasza, wszedł do Synagogi, aby tam według swego zwyczaju, rozprawiał przed Żydami. Lecz zaledwie otworzył usta, mając mówić o Jezusie Chrystusie jako prawdziwym Mesyaszu, aż oto Żydzi, wszcząwszy wrzask wielki, rzucili się tłumnie na niego, i wywlókłszy go za miasto ukamienowali. Następnie chcieli spalić jego ciało, aby mu chrześcijanie czci pośmiertnej jako Męczennikowi nie oddali, lecz ogień najsilniej rozniecony, błogosłowionych zwłok sługi Bożego tknąć się nie chciał. Gdy odeszli, Marek pochował je za miastem Irowienia, a miejsce to później przezwanem zostało miejscem uzdrowienia, z powodu wielu cudów, jakich tam chorzy doznawali, wzywając pośrednictwa tego świętego Apostoła.
Męczeństwo świętego Barnaby nastąpiło 11 czerwca, roku Pańskiego 61. W roku zaś 485 gdy ciało jego wydobyto, znalezionona piersiach jego Ewangelią świętego Mateusza, własną jego ręką przepisaną, którą panujący podówczas cesarz Zeno, kazał w złoto oprawić, a na miejscu gdzie był pochowany święty Barnaba, wybudował wielki kościół z klasztorem.
POŻYTEK DUCHOWNY.
Święty Barnaba tak czcił Ewangelią świętą i tak w niej się rozmiłował, że ją przy sobie nosił ciągle, z nią na piersiach śmierć męczeńską poniósł, i z nią w kilaaset lat po śmierci znaleziony został. Szczęśliwy kto tę świętą Księgę w sercu swojem nosi przez jak najwierniejsze stosowanie się do niej postępkami całe go życia swojego, bo przez to i w godzinę śmierci, jakby z nią na piersiach umierać będzie.
MODLITWA (Kościelna)
Boże! Który nas błogosławionego Barnaby
Apostoła Twojego zasługami i pośrednictwem
wspierasz, spraw miłościwie, abyśmy za jego
wstawieniem się prosząc o Twoje dobrodziejstwa,
darów Twojej łaski z miłosierdzia
Twego dostąpili, Przez Pana naszego i t d.
Na tę intencyą; Zdrowaś Marya.