15-go Stycznia.
Św. Paweł, pustelnik.
„Żaden z Was, który nie wyrzeknie się tego
co posiada, nie może być moim uczniem".
Łuk. 14, 33.
Św. Paweł był sławnym pustelnikiem i zasługuje na imię * ojca * pustelników. Pochodził z Egiptu i otrzymał u swoich rodziców na wskroś pobożne i cnotliwe wychowanie. W 15-ym roku życia stracił rodziców. Podczas prześladowania chrześcijan musiał opuścić swój majątek, wskutek zdrady swego chciwego szwagra, i jako 22 letni młodzieniec osiadł na pustyni. Mieszkał w jaskini, żywił się owocami i przyodziewał się liśćmi. W prawdzie zamierzał tylko przez czas prześladowania zostać w tej samotnej kryjówce, ale zasmakowawszy w tern słodkiem życiu na samotności, całe swe życie spędzić na modlitwie, pracy pobożnych rozmyślaniach. Do 43-go roku życia swego żywił się jedynie owocami palmowemi; przez resztę życia zsyłał mu Bóg przez kruka pół chleba. Krótko przed śmiercią odwiedził go z natchnienia Bożego * św. Antoni. * Obaj pozdrowili się nawzajem swemi prawdziwemi imionami, chociaż jeden drugiego przed tern nie znał i oddali się wspólnej modlitwie i pobożnym rozmyślaniom, gdy
nagle zjawia się kruk, przynosząc, nie jak zwykle pół, ale * cały * chleb. Spożywszy ten dobrotliwy dar Boży, zwrócił Paweł uwagę na zbliżający się swój koniec i prosił Antoniego, ażeby po śmierci jego ciało zawinął w płaszcz, który otrzymał darem od wielkiego biskupa Anastazego. Antoni powracając z płaszczem spostrzegł po drodze, jak aniołowie unosili duszę Pawła do nieba, wstąpiwszy jednakże do jaskini, spostrzegł ciało jego w klęczącej i modlącej się postawie. Następnie otulił płaszczem jego ciało, a odzienie, sporządzone z liści, zabrał jako najdroższy klejnot ze sobą, przywdziewając je w święto Wielkanocne i Św. Ducha. Przy śpiewie psalmów wyniósł Antoni zwłoki Pawła, chcąc je pogrzebać; nie miał jednak do tego potrzebnych narzędzi, Bóg widząc to, posłał z pustyni dwa lwy, które wygrzebały dostateczny dół swemi pazurami. Św. Paweł umarł w roku 342-ym licząc, lat 113.
Modlitwa.
Litościwy Boże i Panie nasz, który nas dzisiaj pocieszasz pamiątką o św. pustelniku
Pawła, użycz nam łaskawie, abyśmy pamięć jego godnie święcili i cnoty jego naśladowali,
za pośrednictwem Pana naszego Jezusa Chrystusa Amen.
Rozmyślanie.
1) Św. Paweł usunął się do samotności, ażeby uniknąć wielu niebezpieczeństw, na które narażone są cnoty Wiary i czystości zwykłym świecie. Jeżeli ci cnota Wiary i czystości drogą jest, to unikaj każdego niebezpieczeństwa, na które były twe cnoty narażone! „Wróg czystości w ten sposób pokonanym być może, jeżeli go unikać będziemy!“
2) Święty Paweł postanowił początkowo tylko jakiś czas na pustyni pozostać, ale Bóg dał mu do poznania tyle pociech niebieskich i tyle mu łask wyświadczył, że porzucił na zawsze świeckie uciechy. Czemuż tak się wahacie? Bóg was woła i chce ażebyście się uwolnili z kajdan i pęt świata. Spróbójcie tylko a zobaczycie wnet, jak słodko jest być Bogu zupełnie oddanym . Jak tylko rozpoczniecie, zaraz znikną wszelkie trudności, a wy posiądziecie czyste rozkosze niebieskie, których świat dać wam nie może.
3) W tej samotności wytrwał św. Paweł 30 lat, nie widząc żadnego człowieka z wyjątkiem * świętego Antoniego, * który go na rozkaz Boży odwiedzał. Ty często zapalasz się do pobożności, jednakowoż ogień ten, to słomianny i bardzo prędko gaśnie. Uzbrój się w odwagę i wytrwaj na raz obranej drodze cnoty. Bóg i wieczność zasługują na to, byś się nie lękał żadnych trudności i przeciwności. „Bóg przeznaczył dla cierpień tutaj małą cząstkę czasu a dla nagrody całe wieki.“
Ksiądz Ojciec Grozes T.J ,,Żywoty Świętych Pańskich" str. 31-33