1-go Grudnia.
Święty Eligiusz, biskup.
„Prosimy was Bracia, starajcie się prowadzić*
żywot spokojny, wypełniać swe zajęcia
i pracować własnemi rękoma, tak jakżeśmy
wam nakazali. I. Do Tessal. 4, II.
Święty Eligiusz urodził się około roku 588-go we wschodniej Francyi i pochodził ze znakomitej i cnotliwej rodziny. Ponieważ młody Eligiusz okazywał zdolności i chęci do prac artystycznych, dali go rodzice uczyć złotnictwa, w którem Eligiusz doprowadził w krótkim czasie do wysokiego mistrzostwa. Jako gorliwy uczeń. sztuki, pozostał też niemniej gorliwy dla Wiary i nauki chrześcijańskiej, i uświęcał swe prace pobożną modlitwą i częstem przyjnwaniem Sakramentów świętych. W 30-tym roku życia przybył do Paryża, gdzie wskutek swoich zdolności zjednał sobie wielki szacunek i uznanie. Kiedy razu pewnego król Klotar II pragnął posiadać tron, złotem i drogimi kamieniami zdobiony, powierzono tę pracę Eligiuszowi. Król podziwiał zręczność, a jeszcze więcej wierność i rzetelność Eligiusza, który ze złota dostarczonego przez króla sporządził jeszcze jedno krzesło; powołał go przeto na dwór swój i uczynił go przełożonym mennicy, a potem oddał mu zarząd spraw państwowych. Teraz lgnął nasz Święty tem więcej do Boga i prowadził tern świątobliwszy i pokorniejszy żywot, chcąc uniknąć niebezpieczeństw życia dworskiego. Był wzorem cnót i odznaczał się szczególną miłością dla ubogich, którym pomagał nietylko w potrzebach cielesnych, lecz też i duchowych. Bardzo wiele też przyczyniał się do podniesienia pobożności i obyczajności, i starał się bardzo gorliwie o rozszerzanie i krzewienie Wiary chrześcijańskiej tak, iż nie brakowało mu nic więcej, prócz święcenia kapłańskiego i biskupiego, ażeby być jedną z najpiękniejszych ozdób Kościoła. Kiedy zaś w roku 639-tym utworzono biskupstwo w Noyon, nie znaleziono żadnego godniejszego męża ponad Eligiusza i wybrano go biskupem. Przygotowawszy się modlitwą i studyami, rozpoczął z wielką gorliwością swój święty urząd sprawować. Cnoty jego zajaśniały teraz jeszcze w piękniejszem świetle; z podwójną miłością i dobroczynnością pomagał ubogim, czynił pokutę i modlił się gorąco, szerząc słowo Boże. Po dwudziestoletniej błogosławionej pracy powołał go Bóg do wieczności w roku 659-tym.
Modlitwa.
O Boże, któryś użyczył św. Eligiuszowi łaski prowadzenia świątobliwego żywota
wśród rozmaitych koleji życia, użycz nam na jego prośby, ażebyśmy wykonywali szczerze
obowiązki naszego stanu i w świątobliwości Tobie służyli. Przez Jezusa Chrystusa, Pana
naszego. Amen.
Rozmyślanie.
1) Człowiek jest stworzonym do pracy. Tak jak Bóg Adamowi kazał pracować i uprawiać glebę, tak nałożył na każdego człowieka obowiązek pracy w swoim zawodzie. Jezus sam dał nam wspaniały przykład tego całym Swoim żywotem. Gorliwą pracą w zawodzie swoim zyskuje sobie każdy człowiek upodobanie Boże i staje się swoim bliźnim pożytecznym. Pracowity człowiek odpędza od siebie lenistwo, które jest źródłem i początkiem wszelkiego występku i otwiera drzwi i bramy pokusicielowi.
2) Pracuj ja k święty Eligiusz i poświęcaj swe prace Bogu, tak z rana, jakoteż przed rozpoczęciem każdego zajęcia i uświęcaj wszystkie swe myśli i uczynki pobożnem westchnieniem. Jeżeli jaka praca będzie ci uciążliwą, to pokonaj trudności spojrzeniem na Jezusa, którego cały żywot był nieprzerwanem pasmem cierpień i utrapień. Po skończonej pracy dziękuj Bogu za Jego pomoc i zbadaj siebie czyś nie zbłądził przy niej! Uświęcaj tak swe uczynki i pracuj dla wieczności!
3) Nie podejmuj naraz wiele pracy, albowiem za wiele pracy szkodzi uświęcaniu się tak samo, jak lenistwo. Nadmiar pracy obarcza umysł licznemi troskami, które pobożność ducha przytłumiają i niepozwalają ci myśleć o Bogu i niebiosach. Pamiętaj zawsze o tern, że tylko jedno jest potrzebnem, a mianowicie zbawienie duszy twojej! A jakże ty dbasz o nie? „Szukasz ziemskich skarbów ,“ mówi * św. Augustyn, * „ale nie znajdziesz ich; szukaj * Boga, * a znajdziesz Go, jeżeli tylko zechcesz."
Ksiądz Ojciec Grozes T.J ,,Żywoty Świętych Pańskich", str. 901-903